> ## Content Index
> Fetch the complete content index at: https://everteta.net/llms.txt
> Use this file to discover other available public pages before exploring further.

# 13 VJET: EDI RAMA NUK KA MË ASGJË PËR T’I DHËNË SHQIPËRISË
- URL: https://everteta.net/dhjete-vjet-edi-rama-nuk-ka-me-asgje-per-ti-dhene-shqiperise/
- Published: 2026-08-16T01:05:39.000Z
- Updated: 2026-08-16T01:05:39.000Z
- Description: TREMBËDHJETË VJET, NJË BILANC: PSE EDI RAMA NUK KA MË ASGJË PËR T’I DHËNË SHQIPËRISË
- Author: Dorand Vojka
- Tags: Kombi Shqiptar, #Import 2026-09-17 02:13

TREMBËDHJETË VJET, NJË BILANC: PSE EDI RAMA NUK KA MË ASGJË PËR T’I DHËNË SHQIPËRISË

Në vitin 2013, Edi Rama erdhi në pushtet me një premtim që tingëllonte si një çlirim. Ai do ta shndërronte Shqipërinë në një vend europian, do të thyente zinxhirin e vjetër të korrupsionit, do të hapte një kapitull të ri. Ishte një artist që do t’i jepte ngjyrë një vendi gri, një reformator që do të pastronte një shtet të kalbur. Shumë shqiptarë e besuan atë premtim, dhe i dhanë votën.

Më shumë se një dekadë më vonë, ka ardhur koha për një bilanc. Jo për ta gjykuar Ramën me premtimet e tij, por me faktet e tij — me atë që mbetet mbi tokë pas trembëdhjetë vjetësh pushteti. Dhe fakti themelor është ky: ministrat e tij janë në burg ose në arrati, bregdeti po shitet copë-copë, institucionet e drejtësisë që ai vetë i ndërtoi janë tani nën sulmin e tij, dhe rrugët e Tiranës janë mbushur me protestat më të mëdha në historinë moderne të vendit, që kërkojnë largimin e tij. Ky nuk është një sulm; është një llogari. Dhe llogaria është mbyllur.

ÇFARE DUHET PRANUAR

Ndershmëria kërkon të nisim me atë që Rama e bëri vërtet, sepse pa këtë, bilanci do të ishte një karikaturë, jo një gjykim. Dhe Rama arriti disa gjëra reale.

E para, dhe më e rëndësishmja, ishte reforma në drejtësi. Nën qeverisjen e tij, me mbështetjen e Bashkimit Evropian dhe të Shteteve të Bashkuara, Shqipëria nisi në vitin 2016 procesin e vetingut — rivlerësimin e gjyqtarëve dhe prokurorëve, ku më shumë se një e treta e tyre u larguan ose u shkarkuan për probleme integriteti. Dhe në vitin 2019 u krijua SPAK, Struktura e Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar. SPAK-u u bë, brenda pak vitesh, institucioni më i besuar në vend — ai që arriti të kapte “peshqit e mëdhenj” që dikur ishin të paprekshëm: presidentë, kryeministra, ministra, kryetarë bashkie. Ky ishte një arritje historike, dhe Rama ka të drejtë ta quajë të vetën.

E dyta, Rama e çoi Shqipërinë përpara në rrugën evropiane. Nën të, vendi hapi negociatat e anëtarësimit me BE-në në vitin 2022, dhe ai kultivoi imazhin e frontierit pro-evropian të Ballkanit Perëndimor. E treta, si kryetar bashkie dhe më pas si kryeministër, Rama — një piktor nga formimi — e transformoi pamjen e Tiranës me ngjyra, hapësira publike dhe një karizëm ndërkombëtare që e bëri atë një nga figurat më të njohura të rajonit.

Por pikërisht këtu qëndron tragjedia e Edi Ramës. Sepse tragjedia e tij nuk është se nuk arriti asgjë. Është se ai ndërtoi instrumente reale përparimi — dhe pastaj, një nga një, i ktheu ato në të kundërtën e vetes, ose i la të kalben rreth tij. Reformën në drejtësi që e ngriti, sot e sulmon. Rrugën evropiane që e hapi, sot e rrezikon. Dhe modelin e zhvillimit që e bëri të famshëm, sot e ka kthyer në një makinë që shet vetë vendin. Le t’i shohim një nga një.

QEVERIA E TË DËNUARVE

Filloni nga njerëzit që Rama i zgjodhi për të qeverisur Shqipërinë, sepse asgjë nuk e përshkruan një udhëheqës më mirë se ata që i beson pushtetin. Dhe lista është e jashtëzakonshme.

Saimir Tahiri, ministri i tij i Brendshëm nga viti 2013 deri në 2017 — një nga bashkëpunëtorët më të ngushtë të Ramës — u dënua me tre vjet e katër muaj burg për shpërdorim detyre, në një çështje të lidhur me trafikun e drogës nga të afërmit e tij. Gjykata e shpalli të pafajshëm për akuzat e drejtpërdrejta të drogës, por fajtor për shpërdorim detyre. Ishte ministri i rendit — njeriu i ngarkuar të luftonte drogën — ai që përfundoi i dënuar në një çështje droge.

Lefter Koka, ministri i Mjedisit, u dënua me pesë vjet e tetë muaj burg për korrupsion dhe pastrim parash në aferën e inceneratorëve — një skandal me kontrata mbi katërqind milionë euro për impiantet e djegies së mbetjeve. Arben Ahmetaj, zëvendëskryeministër, u akuzua në të njëjtën aferë, iku nga vendi, dhe mbetet i shpallur në kërkim ndërkombëtar që nga viti 2023\. Ilir Beqaj, ministri i Shëndetësisë, u arrestua në korrik 2024 dhe hetohet nga SPAK. Erion Veliaj, kryetari i Bashkisë së Tiranës dhe një aleat i ngushtë i Ramës, u arrestua nga SPAK në shkurt 2025 për korrupsion pasiv, pastrim parash dhe shpërdorim detyre. Dhe Belinda Balluku, zëvendëskryeministrja, hetohet nga SPAK për manipulim tenderësh në vlerë prej rreth dyqind e dhjetë milionë eurosh.

Duhet të jemi të saktë këtu, sepse saktësia është forca e këtij bilanci. Disa nga këta janë të dënuar me vendim gjykate — Tahiri, Koka. Të tjerë janë të akuzuar ose nën hetim, dhe gëzojnë prezumimin e pafajësisë derisa të provohet e kundërta — Ahmetaj, Beqaj, Veliaj, Balluku. Por modeli nuk ka nevojë për një dënim përfundimtar për të folur qartë. Këta nuk janë emra të rastësishëm; ata janë ministrat e dikastereve më të rëndësishme të vendit — Brendshëm, Mjedis, Shëndetësi, Infrastrukturë — dhe zëvendëskryeministrat e tij, të zgjedhur personalisht nga Rama, të shpërndarë përgjatë gjithë trembëdhjetë vjetëve të qeverisjes së tij. Fija që i lidh është e njëjta: paraja publike dhe tenderët si një makinë pasurimi. Kur kaq shumë njerëz që një udhëheqës i zgjedh përfundojnë në burg ose në arrati, pyetja nuk është më për ta. Është për të.

VENDI QË U BË ARË KANABISI

Ka një trashëgimi tjetër të epokës së Ramës që shqiptarët e ndiejnë çdo ditë, edhe pse rrallë përmendet në statistikat zyrtare: shndërrimi i vendit në një ekonomi të lidhur me drogën.

Shqipëria u bë, në një periudhë, prodhuesi më i madh në natyrë i kanabisit në Evropë. Operacioni i Lazaratit në vitin 2014 e mbylli prodhimin masiv në një zonë, dhe Rama e paraqiti atë si një fitore. Por kultivimi nuk u zhduk — ai u përhap në të gjithë vendin, nga një fshat në shumë. Dhe pikërisht në zemër të kësaj historie qëndron ministri që Rama zgjodhi për të luftuar drogën. Hetimet e prokurorisë italiane mbi çështjen Tahiri-Habilaj përmendën të paktën katër episode të trafikut të drogës drejt Italisë, episode në të cilat ministri i atëhershëm i Brendshëm dyshohej të ishte i përfshirë. Vendi që Rama premtoi ta bënte europian, në sytë e shumë partnerëve ndërkombëtarë, u bë i njohur si një nyje e trafikut të drogës në Evropë — dhe kjo ndodhi nën ministrin e tij të rendit, tashmë të dënuar.

SHITJA E VENDIT

Ndoshta akuza më e rëndë që protestuesit i drejtojnë Ramës sot nuk ka të bëjë me korrupsionin e zakonshëm, por me diçka më themelore: shitjen e vetë sovranitetit të vendit. Dhe faktet e mbështesin shqetësimin.

Në qendër të tij qëndron marrëveshja me Jared Kushnerin, dhëndrin e presidentit amerikan Donald Trump, dhe kompaninë e tij Affinity Partners, për një projekt turistik luksoz prej rreth një miliard e katërqind milionë eurosh përgjatë bregdetit të mbrojtur të Vlorës — ishullin e Sazanit dhe Zvërnecin. Qeveria i dha Kushnerit statusin e “investitorit strategjik”, duke i lejuar ndërtimin luksoz në një zonë që supozohet të jetë e mbrojtur mjedisisht. Vendimi u mor, sipas raportimeve, pa konsultim publik apo politik dhe me një mungesë të theksuar transparence. Dhe detajet që dolën më pas ishin alarmante: shitësi origjinal i tokës rezultoi nën një urdhër-arresti për trafik droge, aktet e pronësisë dyshohen si të falsifikuara, dhe llogaritë e kompanisë u ngrinë nga prokuroria. Vetë Rama, sipas raportimeve, deklaroi se pronësia e Sazanit i ishte transferuar Kushnerit dhe se ishulli “nuk ishte më pjesë e territorit të Shqipërisë” — një fjali që një kryeministër normalisht nuk e thotë pa humbur një luftë.

Por Sazani nuk është i vetëm. Ka marrëveshjen me Eagle Hills të lidhur me Emiratet e Bashkuara për rizhvillimin e portit të Durrësit. Ka marrëveshjen me Italinë për të strehuar qendrat e migrantëve në tokën shqiptare, që ka ngritur shqetësime serioze për të drejtat e njeriut. Modeli është gjithmonë i njëjti: toka, bregdeti dhe infrastruktura strategjike e vendit u jepen rrjeteve të huaja përmes procesesh të errëta, të vendosura në nivelin më të lartë ekzekutiv, larg syve të publikut. Nuk është rastësi që parulla e protestave është bërë “Shqipëria nuk shitet”. Kritikët më të ashpër e quajnë atë kolonizim — copëtimin e një vendi të vogël dhe shitjen e pjesëve të tij tek ata që paguajnë më shumë.

Rama e mbron veten duke e quajtur këtë një “luftë hibride” kundër tij — një sulm i koordinuar me bote, profile të rreme dhe aktorë armiqësorë të jashtëm që, sipas tij, po shfrytëzojnë shqetësimet mjedisore. Ka të vërtetë se fushatat online mund të manipulohen. Por të quash dhjetëra mijëra qytetarë që marshojnë natë pas nate për mbi dy muaj thjesht “bote dhe profile të rreme” është vetë një formë e shpërfilljes — mënyra se si një udhëheqës që ka humbur argumentin sulmon ata që ia kërkojnë llogarinë.

LUFTA KUNDËR DREJTËSISË

Dhe kështu arrijmë te kthesa më zbuluese e të gjithave — ajo që e mbyll rrethin midis arritjeve të Ramës dhe rënies së tij. Sepse SPAK-u, institucioni që Rama ndihmoi ta ndërtonte dhe që u bë krenaria e reformës së tij, filloi të bënte pikërisht atë për të cilën ishte krijuar: të kapte të fuqishmit. Dhe kur ai u kthye nga rrethi i vetë Ramës — nga zëvendëskryeministrja e tij Balluku, nga aleati i tij Veliaj — Rama nisi ta sulmonte.

Ai i doli publikisht në mbrojtje Ballukut, duke e cilësuar hetimin kundër saj si të motivuar politikisht, dhe duke e portretizuar atë si viktimë të një “tejkalimi gjyqësor”. Kryeministri që dikur mburrej me reformën në drejtësi tani është në luftë me drejtësinë, pikërisht në çastin kur ajo iu afrua rrethit të tij më të ngushtë. Ky është testi i vërtetë i një reformatori: jo nëse ndërton institucione, por nëse i respekton ato kur ato kthehen kundër tij. Dhe në atë test, Rama dështoi.

Mbi të gjitha këto rëndon një krizë legjitimiteti. Zgjedhjet e vitit 2025 u shoqëruan me akuza për mashtrim zgjedhor, të cilat ndihmuan të ndeznin “Revolucionin Flamingo” — protestat që, në ditën kur shkruhet ky bilanc, kanë kaluar shtatëdhjetë ditët. Kur institucioni më i besuar i vendit sulmohet nga kryeministri, dhe kur rrugët mbushen me qytetarë që kërkojnë largimin e tij, pyetja nuk është më nëse Rama ka pushtet. Është nëse ai ka ende legjitimitetin që pushteti në një demokraci e kërkon.

ÇFARE MBETET

Le ta mbyllim llogarinë. Edi Rama erdhi në pushtet duke premtuar një Shqipëri europiane, të pastër, të re. Trembëdhjetë vjet më vonë, ministrat e tij janë në burg ose në arrati; vendi ka mbajtur reputacionin e një nyjeje droge nën ministrin e tij të rendit; bregdeti i mbrojtur po u jepet rrjeteve të huaja përmes marrëveshjesh të errëta; institucionet e drejtësisë që ai i ndërtoi janë nën sulmin e tij; dhe qytetarët e vet janë në rrugë, duke i kërkuar të ikë.

Askush nuk mund të mohojë se Rama arriti disa gjëra. Por arritjet e tij bëjnë pikërisht atë që një bilanc i ndershëm duhet të bëjë: e bëjnë rënien e tij më të thellë, jo më të cekët. Sepse një udhëheqës që nuk arrin asgjë është thjesht i paaftë. Një udhëheqës që ndërton instrumente reale përparimi dhe pastaj i kthen ato në mjete të pushtetit dhe të pasurimit personal të rrethit të tij, është diçka tjetër — është një mundësi e humbur në përmasa kombëtare.

Kjo nuk është një çështje e një skandali të vetëm. Është llogaria e mbledhur e një dekade: pushteti i shndërruar në një sistem, reforma e kthyer kundër vetes, sovraniteti i vënë në shitje, dhe drejtësia e sulmuar pikërisht kur filloi të funksiononte. Pyetja që mbetet nuk është nëse Edi Rama ka qenë një figurë e talentuar apo e rëndësishme — ai ka qenë të dyja. Pyetja është nëse ai ka ende diçka për t’i dhënë Shqipërisë, përveç më shumë prej së njëjtës gjë. Dhe përgjigjja, mbi bazën e fakteve të mbledhura këtu, është jo. Një demokraci e shëndetshme do ta kthente faqen. Shqipëria e ka mbyllur llogarinë me Edi Ramën; i mbetet vetëm ta pranojë atë.

E Vërteta — aty ku e vërteta gjithmonë fiton.