> ## Content Index
> Fetch the complete content index at: https://everteta.net/llms.txt
> Use this file to discover other available public pages before exploring further.

# Goditja ndaj Njeriut të Paqes në Teheran
- URL: https://everteta.net/goditja-ndaj-njeriut-te-paqes-ne-teheran/
- Published: 2026-04-02T15:22:27.000Z
- Updated: 2026-04-02T15:22:27.000Z
- Description: Një sulm ndaj diplomatët më të rëndësishëm të kanaleve të fshehta të Teheranit ngre pyetje se kush dëshiron që kjo luftë të përfundojë — dhe kush jo.
- Author: Dorand Vojka
- Tags: Iran USA Israel, Lindja e Mesme, Te Fundit, #Import 2026-09-17 02:13

Një sulm ndaj diplomatët më të rëndësishëm të kanaleve të fshehta të Teheranit ngre pyetje se kush dëshiron që kjo luftë të përfundojë — dhe kush jo.

Të mërkurën, një sulm ajror shënjestroi shtëpinë në Teheran të Kamal Kharazi, ish-ministrit të jashtëm të Iranit dhe kreut aktual të Këshillit Strategjik për Marrëdhënie me Jashtë, duke vrarë gruan e tij dhe duke e dërguar atë në spital me plagë të rënda — një zhvillim që, i marrë veçmas, mund të dukej si një tjetër goditje në një luftë rraskapitëse pesëjavore. Në kontekst, ai duket si diçka tjetër.

Sipas New York Times, Kharazi po ndihmonte në lehtësimin e një takimi të mundshëm mes Zëvendëspresidentit JD Vance dhe autoriteteve iraniane. Dy burime të brendshme të regjimit i thanë i24 News se ai po punonte për të organizuar atë takim përmes ndërmjetësimit të Pakistanit. Irani kishte pranuar se kishte marrë mesazhe përmes ndërmjetësve, përfshirë Pakistanin, por kishte këmbëngulur publikisht se nuk po zhvilloheshin negociata të drejtpërdrejta me Shtetet e Bashkuara — hendeku i njohur midis diplomacisë private dhe qëndrimit publik që zakonisht i paraprin marrëveshjeve të vështira.

Ai hendek u mbyll të mërkurën.

Po ashtu edhe dritarja e Kharazit.

Modeli nuk është i ri dhe nuk është as i fshehtë.

Në nëntor 2020, Mohsen Fakhrizadeh — shkencëtari iranian i programit bërthamor që ka shumë gjasa do të kishte shërbyer si ndërmjetës teknik në çdo negociatë të ardhshme për kontrollin e armëve — u vra në një pritë në një autostradë jashtë Teheranit. Sulmi iu atribuua gjerësisht Izraelit. Në janar 2012, Mostafa Ahmadi Roshan, një figurë e lartë në objektin e pasurimit të uraniumit në Natanz dhe një tjetër figurë e konsideruar qendrore për çdo angazhim teknik me Perëndimin, u vra në një bombardim të synuar me makinë në Teheran, gjithashtu i atribuar inteligjencës izraelite. Në secilin rast, vrasja ndodhi gjatë një periudhe kur ekzistonte një moment diplomatik, sado i brishtë. Në secilin rast, ai moment u zhduk.

Në një intervistë për CNN të dhënë pasi lufta shpërtheu më 28 shkurt, Kharazi tha se nuk shihte “asnjë hapësirë për diplomaci” me Shtetet e Bashkuara, duke përmendur një model që ai e përshkroi si Trump që mashtron të tjerët dhe nuk mban premtimet e tij — duke shtuar se në dy raste të mëparshme Irani ishte goditur ndërsa ishte aktivisht i përfshirë në negociata. Tani ai ishte, me sa duket, pika më e fundit në modelin që vetë kishte dokumentuar.

Peizazhi më i gjerë diplomatik e bën kohën e sulmit edhe më të vështirë për t’u konsideruar rastësi.

Shtetet e Bashkuara kanë intensifikuar përpjekjet e diplomacisë së fshehtë duke përdorur ndërmjetës, përfshirë Pakistanin, për të përcjellë mesazhe, ndërsa Uashingtoni eksploron një kornizë të mundshme armëpushimi të lidhur me rihapjen e Ngushticës së Hormuzit. Zëvendëspresidenti JD Vance ka qenë në qendër të këtyre përpjekjeve, duke u angazhuar me ndërmjetës rajonalë edhe të martën për të komunikuar pozicionet e SHBA-së dhe për të testuar mundësitë për uljen e tensioneve.

Dalja e Vance si ndërmjetësi kryesor amerikan nuk ishte rastësi — ishte një koncesion ndaj realitetit iranian. Burime nga Gjiri i thanë The Telegraph se Teherani kishte refuzuar të negocionte me të dërguarin për Lindjen e Mesme Steve Witkoff dhe me dhëndrin e Trumpit Jared Kushner, sepse Shtetet e Bashkuara kishin nisur sulme ndaj kryeqytetit iranian vetëm dy ditë pasi kishin përfunduar bisedimet bërthamore në Gjenevë.

“Vance është opsioni i preferuar. Ata nuk duan të punojnë me Kushner ose Witkoff. Vance shihet si skeptik ndaj sulmeve,” tha një burim nga Gjiri.

Mosbesimi i iranianëve ndaj Kushner dhe Witkoff shkon më thellë sesa krenaria e lënduar. Zyrtarët iranianë arritën t’i shohin të dy jo thjesht si të paaftë, por si njerëz që kishin mashtruar qëllimisht presidentin. Edhe palë jo-iraniane të përfshira në bisedime thuhet se nuk e konsideronin Witkoff një ndërmjetës të ndershëm; një diplomat nga Gjiri ishte ankuar më parë për atë që e quajti paraqitja e rreme e Witkoff si ndërmjetës paqeje gjatë bisedimeve të mëparshme, të cilat gjithashtu përfunduan me një sulm ndaj Iranit. Arms Control Association vuri në dukje se pretendimi i Witkoff se negociatorët iranianë kishin mburrur se zotëronin mjaft uranium të pasuruar për njëmbëdhjetë bomba bërthamore u përshkrua nga palë të treta të pranishme si i pasaktë — iranianët në fakt po komunikonin se i gjithë materiali i tillë mund të hiqej si pjesë e një marrëveshjeje.

Problemi strukturor me Kushner dhe Witkoff nuk është vetëm kompetenca. Witkoff mban një pager të personalizuar që i është dhuruar nga Netanyahu dhe zyrtarë të lartë të Mossad, një referencë ndaj operacionit izraelit në të cilin mijëra pajisje që i përkisnin anëtarëve të Hezbollahut u shpërthyen në distancë. Gjatë fushatës presidenciale të vitit 2024, ai mblodhi shumë fonde nga donatorë pro-Izrael për Trump pasi Presidenti Biden ndaloi përkohësisht dërgesat e armëve për Izraelin. Kushner, ndërkohë, e kishte Netanyahun mik familjar gjatë rritjes së tij, me kryeministrin e ardhshëm izraelit që herë pas here qëndronte në shtëpinë e familjes Kushner gjatë vizitave në Nju Jork. Refuzimi i Teheranit për t’i trajtuar ata si palë neutrale nuk është paranojë. Është njohje e një modeli.

Kjo e rikthen analizën te Izraeli — dhe te ajo që Izraeli ka nevojë nga këto negociata, në krahasim me atë që mund të dëshirojë Uashingtoni.

Zyrtarët amerikanë besojnë se disa nga homologët e tyre izraelitë e konsiderojnë Vance jo mjaftueshëm agresiv dhe se elementë brenda qeverisë izraelite po përpiqeshin ta minonin zëvendëspresidentin ndërsa ai merrte një rol udhëheqës në përpjekjet për t’i dhënë fund luftës. Akuza arriti drejtpërdrejt te Axios:

“Është një operacion izraelit kundër JD,” i tha një zyrtar amerikan medias, duke iu referuar raporteve se Irani preferonte Vance si negociator — raporte që disa në Shtëpinë e Bardhë besonin se po përhapeshin qëllimisht për ta paraqitur atë si të gatshëm të kapitullonte.

Vance kishte qenë shumë skeptik ndaj vlerësimit para-luftës të Izraelit për mënyrën se si do të zhvillohej konflikti dhe aktualisht pret që lufta të vazhdojë edhe për disa javë të tjera, sipas burimeve amerikane dhe izraelite. Për Izraelin, dobësimi ose transformimi i regjimit qeverisës të Iranit ka qenë prej kohësh një rezultat i dëshiruar. Për Vance, theksi duket të jetë te zgjidhja e konfliktit dhe ulja e rrezikut, edhe nëse kjo do të thotë të pranosh një rezultat më pak transformues.

Divergjenca nuk është vetëm taktike. Ajo përcakton qëllimin e çdo negociate. Një armëpushim që lë qeverinë iraniane në pushtet, rihap Ngushticën dhe ndalon pasurimin nën verifikim është një marrëveshje që Shtëpia e Bardhë mund t’ua shesë votuesve amerikanë që përballen me benzinë 7 dollarë për gallon. Nuk është një marrëveshje që qeveria aktuale izraelite dëshiron, pasi ka investuar besueshmërinë e saj strategjike në premisën se kjo luftë përfundon me ndryshim regjimi. Kur u pyet drejtpërdrejt nëse Izraeli ishte palë në negociatat e paqes që Trump tha se po zhvilloheshin, këshilltari i politikës së jashtme të Netanyahut Ophir Falk u përgjigj:

“Ne negociojmë me bomba.”

Në këtë kontekst, të mërkurën ndodhi një sulm ajror amerikan-izraelit ndaj shtëpisë së njeriut që po përpiqej të ndërmjetësonte midis Teheranit dhe Islamabadit.

Sulmi goditi brenda një procesi diplomatik që vetë Shtëpia e Bardhë e kishte përshkruar si “në vazhdim dhe duke përparuar mirë”, me Pakistanin si ndërmjetës dhe me Vance në kontakt me ndërmjetësit edhe të martën. Shtëpia e Bardhë nuk ka konfirmuar se kush ishte në listën e objektivave, apo nëse roli i Kharazit si ndërmjetës paqeje ishte i njohur para sulmit. Nuk ishte menjëherë e qartë nëse Kharazi ishte objektiv i drejtpërdrejtë apo nëse u kap në një sulm në një vend të afërt. Kjo paqartësi mund të jetë vetë qëllimi. Të godasësh një negociator që nuk e pranon zyrtarisht si të tillë eliminon përgjegjësinë për prishjen e një procesi që mund të pretendosh njëkohësisht se nuk ka ekzistuar kurrë.

Që nga fillimi i sulmeve ajrore të përbashkëta të SHBA-së dhe Izraelit më 28 shkurt, mbi 1,340 njerëz thuhet se kanë vdekur në Iran. Të paktën 24 janë vrarë në Izrael dhe 13 ushtarë amerikanë në rajon. Ngushtica e Hormuzit mbetet në praktikë e mbyllur, dhe afati i vetë-vendosur nga Trump më 6 prill që Irani ta rihapë atë — ose të përballet me sulme ndaj centraleve elektrike — është katër ditë larg.

Njeriu që po punonte në heshtje për të parandaluar përshkallëzimin e radhës ndodhet në një spital në Teheran. Gruaja e tij ka vdekur. Kanali i fshehtë kalon përmes Pakistanit, dhe pakistanezët tani po vëzhgojnë.

Kushdo që urdhëroi atë sulm mund të mos ketë qenë duke u përpjekur të fitojë një luftë. Mund të ketë qenë duke u përpjekur të sigurojë që të mos ketë paqe për të negociuar.

Raportimi bazohet në informacione nga Al Jazeera, The Telegraph, Axios, The New York Times, The Arms Control Association, TRT World dhe i24 News.