GUARDIOLA IKU, MOURINHO U KTHYE, DHE EVROPA NISI NJË SEZON TË RI

VERA KUR U ZBRAZËN STOLAT: GUARDIOLA IKU, MOURINHO U KTHYE, DHE EVROPA NISI NJË SEZON QË NUK I NGJAN ASNJË TJETRI

Ka verë transferimesh dhe ka verë tërmetesh. Kjo e vitit 2026 ishte e dyta. Ndërsa tifozët prisnin emrat e lojtarëve të rinj, ndodhi diçka shumë më e rrallë: u ndërruan stolat. Në Angli, nëntë klube nisën sezonin me trajner të ri — një rekord absolut në historinë e Premier Ligës. Në Gjermani, katër. Në Itali, gjysma e Serie A-së ka fytyra të reja në zonën teknike.

Por dy lëvizje e përmbledhin gjithçka, dhe ato shkuan në drejtime të kundërta. Pep Guardiola u largua nga Manchester City. Dhe José Mourinho u kthye në Real Madrid, trembëdhjetë vjet pasi kishte ikur.

Dy burrat që përcaktuan një brez të tërë futbolli evropian, që u përplasën në El Clásico-t më të ashpra të shekullit, kaluan pranë njëri-tjetrit këtë verë — njëri duke dalë nga skena, tjetri duke u rikthyer në të. Nëse do të duhej një imazh i vetëm për të treguar se një epokë po mbyllet dhe një tjetër ende nuk e ka gjetur formën, ai është ky.

ANGLIA: NËNTË TRAJNERË TË RINJ DHE NJË KAMPION QË PRET

Premier Liga nisi të premten, me Arsenalin që priti Coventry-n e sapongjitur. Topçinjtë hyjnë si kampionë në fuqi, pasi vitin e kaluar i dhanë fund një pritjeje njëzet e dy vjeçare për titullin. Dhe pikërisht kur ata duhet ta mbrojnë atë, gjithçka rreth tyre ka ndryshuar.

Guardiola u largua nga Manchester City pas një dekade dominimi, duke ia lënë stafetën Enzo Marescas. Liverpooli drejtohet nga Andoni Iraola, i ardhur nga Bournemouth. Manchester United nis sezonin e vet të parë të plotë nën Michael Carrick, pasi ky i fundit e mori skuadrën si i përkohshëm dhe e ktheu formën në gjysmën e dytë të sezonit të shkuar. Tottenhami ka Robert De Zerbin, dhe ka shpenzuar më shumë se kushdo tjetër: dyqind e tridhjetë milionë paund për Mateus Fernandesin, Sandro Tonalin dhe Jan Paul van Heckën. Crystal Palace ka Pierre Sage. Coventry, e porsangjitur, drejtohet nga Frank Lampard.

Në merkato, Arsenali mori Bruno Guimarães nga Newcastle dhe ka rënë dakord për pesëdhjetë e një milionë paund për mbrojtësin Ezri Konsa. City solli Elliot Andersonin nga Nottingham Forest dhe një talent shtatëmbëdhjetëvjeçar, Jeremy Mongën. United rindërtoi tërësisht mesfushën me Tielemans dhe Santos, pasi Casemiro u largua pa asnjë lek.

Parashikimet e Optas e lënë Arsenalin favorit, me Liverpoolin të tretin me nëntë pikë dy për qind shanse, Unitedin të katërtin me gjashtë pikë dy, dhe Aston Villën të pestën. Tri skuadrat e sapongjitura — Hull City, Ipswich dhe Coventry — janë të treja në krye të listës së kandidateve për rënie.

SPANJA: KTHIMI I NJERIUT TË VEÇANTË

Nëse Anglia solli sasinë, Spanja solli titullin e madh. José Mourinho është sërish trajner i Real Madridit.

Presidenti Florentino Pérez e shoqëroi kthimin e tij me një merkato rekord prej pesëqind milionë eurosh. Erdhën Ibrahima Konaté, Bernardo Silva, Marc Cucurella nga Chelsea dhe Denzel Dumfries nga Interi, përmes një klauzole prej njëzet milionë eurosh. Por transferimi që tronditi Evropën ishte një tjetër: njëqind e njëzet e pesë milionë euro te RB Leipzig për një sulmues anësor nëntëmbëdhjetë vjeçar nga Bregu i Fildishtë, Yan Diomande — një shifër që me bonuset mund të kalojë njëqind e dyzet milionë, dhe që e lë pas atë që Madridi pagoi për Jude Bellinghamin.

Vlen të ndalesh një çast mbi këtë. Në fillim të vitit 2025, Diomande luante për ekipin rezervë të Leganésit, para disa qindra shikuesve. Tetëmbëdhjetë muaj më vonë ai është lojtari më i shtrenjtë në historinë e klubit më titullmadh në botë.

Nga ana tjetër e derës dolën emra që dukeshin të përjetshëm: Dani Ceballos, Dani Carvajal dhe David Alaba u liruan. Franco Mastantuono shkoi me huazim te Fiorentina. Endrick është në treg. Ndërkohë, Arda Güler ka bindur në përgatitore dhe pritet të nisë si titullar.

Madridi vjen pas dy sezonesh pa trofe — një gjendje që në Bernabéu konsiderohet krizë. Dhe pyetja që i bëhet Mourinhos nuk është nëse do të fitojë, por si do ta rregullojë një skuadër plot yje brenda një sistemi kompakt e të disiplinuar. Ku përshtatet Bellinghami në atë strukturë, mbetet enigma e parë e sezonit të tij.

Te Barcelona, ndërkaq, Ferran Torres u largua drejt Paris Saint-Germain për një shumë nën pesëdhjetë milionë euro.

ITALIA: INTERI ME CHIVUN, JUVENTUSI ME AMBICIE

Serie A nisi të shtunën me katër ndeshje, mes tyre Inter-Monza dhe Genoa-Napoli.

Interi hyn në sezon me Cristian Chivun në stol dhe me dy përforcime angleze: John Stones dhe Djed Spence, ky i fundit i ardhur nga Tottenhami për të zëvendësuar pikërisht Dumfriesin që shkoi te Madridi. Juventusi ka bërë atë që shumë e quajnë merkaton e vet më ambicioze prej vitesh, duke marrë dy ish-lojtarë të Tottenhamit: Guglielmo Vicarion në portë dhe Randal Kolo Muanin në sulm. Milani ka forcuar të tria linjat me Mario Gilën, Diego Moreirën dhe Gonçalo Ramosin. Roma pret kontribut të rregullt nga Nahuel Molina dhe Rodrigo Mora.

Por ndryshimi më rrënjësor është te Fiorentina, e cila do të nisë sezonin me gjysmën e formacionit të ndryshuar — gjashtë titullarë të rinj, mes tyre Mastantuono i huazuar nga Madridi.

GJERMANIA: BAJERNI PRET, DORTMUNDI DYSHON

Bundesliga është e vetmja nga ligat e mëdha që ende nuk ka nisur; ajo hapet më 28 gusht. Dhe hapet me Bajernin e Mynihut si kampion, pas një sezoni ku grumbulloi tetëdhjetë e nëntë pikë dhe shënoi njëqind e njëzet e dy gola — rekord absolut i Bundesligës.

Çuditërisht për standardet e veta, Bajerni ka bërë një verë të qetë: Ismael Saibari nga PSV dhe Nathaniel Brown nga Ajntrahti i Frankfurtit, pa lëvizje spektakolare. Logjika është e qartë — skuadra që fitoi me atë diferencë nuk kishte nevojë të prishej.

Borussia Dortmund përfundoi e dyta, por hyn në sezon me pikëpyetje: kontrata e trajnerit Niko Kovac nuk është rinovuar, stili i lojës nuk i ka bindur tifozët, mosha mesatare e skuadrës është vetëm njëzet e katër vjeç, dhe sulmuesi Serhou Guirassy duket i vendosur të largohet. RB Leipzig nis një cikël të ri me Martín Demichelisin në stol dhe me kthimin në Ligën e Kampionëve.

Nga poshtë ngjitet Schalke, me Veltins Arenën e vet të mbushur, dhe Elversbergu — klubi i parë nga Saarlandi që luan në elitë që nga viti 1993.

DY HISTORI QË NUK JANË PËR TABELËN

Përtej pikëve dhe transferimeve, Gjermania solli këtë verë edhe dy lajme që kanë të bëjnë me njerëzit, jo me rezultatet.

Manuel Neuer, dyzet vjeç, ka lënë të kuptohet se ky mund të jetë sezoni i tij i fundit. Portieri që përcaktoi një rol të tërë në futbollin modern nënshkroi një zgjatje njëvjeçare në maj, dhe ka pranuar se “duket shumë” sikur do të tërhiqet kur ajo të mbarojë.

Dhe Jamal Musiala, një nga talentet më të mëdha të gjeneratës së vet, ka bërë publike një diagnozë të një çrregullimi neurologjik, pas një kolapsi të dytë brenda fushës. Është një kujtesë e ashpër se pas miliardave, kontratave dhe rekordeve, futbolli mbetet një lojë njerëzish.

SEZONI I NDRYSHIMIT

Çfarë na pret, atëherë? Një sezon ku pothuajse asnjë nga favoritët nuk nis me të njëjtin zë në dhomat e zhveshjes. Ku kampionët e Anglisë mbrojnë titullin ndërsa tre nga rivalët e tyre kryesorë provojnë trajnerë të rinj. Ku Real Madridi ka investuar gjysmë miliardi euro dhe një pjesë të mirë të reputacionit të vet mbi kthimin e një burri që u largua në përplasje trembëdhjetë vjet më parë. Ku Bajerni duket i pathyeshëm, por Dortmundi është më i ri se kurrë. Dhe ku një djalosh nëntëmbëdhjetë vjeçar, që para tetëmbëdhjetë muajsh luante para disa qindra vetësh, tani mban në shpinë çmimin më të lartë në historinë e Real Madridit.

Guardiola iku. Mourinho u kthye. Dhe mes këtyre dy lëvizjeve qëndron e gjithë pyetja e sezonit: a ishte epoka e trajnerëve-autorë një fazë e futbollit që tashmë mbaroi, apo thjesht një cikël që po nis nga e para me emra të tjerë?

Përgjigjen do ta japin nëntë muajt që vijnë. Deri atëherë, dihet vetëm një gjë: kjo verë nuk ndryshoi skuadra. Ndryshoi epokën.

E Vërteta — aty ku e vërteta gjithmonë fiton.