> ## Content Index
> Fetch the complete content index at: https://everteta.net/llms.txt
> Use this file to discover other available public pages before exploring further.

# A Mori Fund Protektionizmi Amerikan?
- URL: https://everteta.net/impact-of-technology-on-media/
- Published: 2026-03-12T02:38:15.000Z
- Updated: 2026-03-12T02:38:15.000Z
- Description: Miti i Protektionizmit Amerikan Vdiq Diku Rreth Ditës së Katërt te Luftes me Iranin
- Author: Dorand Vojka
- Tags: Bota, Kombi Shqiptar, ShBA, Te Fundit, #Import 2026-09-17 02:13

![America](https://storage.ghost.io/c/19/0e/190e10d4-787a-4e65-9ec9-4bf06947b4de/content/images/2026/03/113254.jpg)

**Miti i Protektionizmit Amerikan Vdiq Diku Rreth Ditës së Katërt te Luftes me Iranin**

Ushtarët nuk u larguan në formacion. U larguan me shpejtësi, duke marrë çfarë mundnin, duke u ngjitur në automjete që shkonin drejt hoteleve, të cilat brenda pak orësh u kthyen edhe ato në objektiva.

Dymbëdhjetë ditë më vonë, modeli nuk kishte ndryshuar. Disa valë sulmesh çdo ditë. Raketa, dronë, pastaj përsëri raketa. Iranianët nuk po tregonin shenja lodhjeje. Amerikanët po.

U desh më pak se një orë pas goditjeve të para amerikano-izraelite që Irani të përgjigjej — shtatëmbëdhjetë instalacione u goditën me një saktësi që tronditi edhe ata që e kishin simuluar këtë skenar lufte për vite me radhë. Bazat u zbrazën. Avionët cisternë për furnizim me karburant që operonin nga Arabia Saudite u zhvendosën në heshtje drejt Gjermanisë. Rrugët u prenë. Aeroportet u goditën. Termocentralet u errësuan. Portet u paralizuan.

Urdhrat për evakuim ekzistonin. Në letër.

Në praktikë, siguria ishte shpërbërë dhe shumë trupa ishin ende të bllokuara, ende duke pritur, ende të ekspozuara.

Monarkitë e Gjirit e panë gjithë këtë. Panë bazat që zbrazeshin. Panë raketat interceptuese që po mbaronin. Panë radarët që fikeshin dhe Ngushticën e Hormuzit që mbetej e mbyllur ditë pas dite, pa asnjë përgjigje të qartë se kur — apo nëse — do të rihapej.

Askush nuk kishte nevojë për një briefing për ta kuptuar mesazhin. Ai ishte shkruar në tym.

Amerikanët nuk mund të mbrojnë as bazat e tyre. Nga çfarë saktësisht po ju mbrojnë ju?

Shtatë mijë kilometra larg Gjirit, në një vend të vogël pa dalje në det që shumica e amerikanëve nuk do ta gjenin në hartë, e njëjta pyetje tani po bëhet me një ton shumë ndryshe.

Në Prishtinë, ata kanë emëruar rrugë sipas Bill Clinton. Sipas George W. Bush. Një statujë e Bob Dole qëndron në një cep rruge. Mirënjohja është reale — fushata bombarduese 78-ditore e NATO në vitin 1999 i dha fund një lufte që rrezikonte të zhdukte Kosovo, dhe kosovarët nuk e kanë harruar kurrë këtë. Që atëherë, Forca e Kosovës e NATO-s — Kosovo Force — ka mbajtur rreth 5,200 trupa në terren, duke ruajtur atë që quhet një paqe e brishtë ndërmjet një pakice serbe që ende mbështetet nga Belgrade dhe një shumice shqiptare që ende ndiqet nga kujtimi i asaj që pothuajse ndodhi me ta.

Ky rregullim gjithmonë është mbështetur mbi një premisë të vetme: që Amerika e thotë seriozisht atë që premton. Që kur Uashingtoni garanton sigurinë tënde, ajo garanci qëndron.

Kjo premisë tani po çahet. Me spekulimet në rritje për tërheqje të mundshme të trupave amerikane nga Evropa, ankthi në Pristina është kthyer në diçka që i ngjan frikës së thellë. Trupat serbe mbeten të vendosura pranë kufirit. Qyteti verior i Mitrovica — i ndarë nga një lumë, i patrulluar nga ushtarë të KFOR-it që qëndrojnë mes dy komuniteteve që nuk janë pajtuar prej njëzet e pesë vitesh — mbetet një moment i vetëm i keqkuptuar larg nga ringjallja e konfliktit. Siç e tha troç një drejtoreshë e një OJQ-je lokale: nëse NATO nuk do të ishte atje, ajo nuk beson se trupat serbe do të qëndronin gjatë në anën e tyre të kufirit.

Kosova nuk ka anëtarësim në NATO. Nuk ka garancinë e Nenit 5\. Nuk ka plan rezervë.

Ajo që ka është KFOR-i, vullneti i mirë amerikan dhe besimi — deri vonë i padiskutueshëm — se Shtetet e Bashkuara nuk i braktisin vendet që kanë shpëtuar.

Ky besim tani po sheh Gjirin duke u djegur në televizor.

Deri në mesin e vitit 2025, Kosova po përshpejtonte përpjekjet e saj drejt anëtarësimit të plotë në NATO, me Forcën e saj të Sigurisë që merrte pjesë në stërvitjet Defender Europe dhe me zyrtarë ushtarakë që flisnin me besim për shkurtimin e rrugës drejt integrimit të plotë atlantik. Gjuha ishte optimiste, pothuajse triumfuese. Amerika kishte hapur derën. Kosova po hynte përmes saj.

Tani dera duket ndryshe.

Ajo që ekspozoi Gjiri nuk ishte vetëm një pengesë ushtarake. Ishte një test presioni për të gjithë arkitekturën e sigurisë të mbështetur nga Amerika — dhe kjo arkitekturë dështoi në mënyrë të dukshme, në kohë reale, para kamerave, për t’u parë nga çdo vend aleat apo i varur prej saj. Baza të braktisura. Raketat interceptuese të shteruara. Miti i pathyeshmërisë jo i rishikuar në heshtje, por i thyer publikisht.

Për Kosovën, koha nuk mund të ishte më e keqe. Siguria e saj nuk ka qenë kurrë e vetë-mjaftueshme. Ajo është ndërtuar mbi supozimin se dikush tjetër — dikush i fuqishëm, dikush i përkushtuar — qëndron pas saj. Ky supozim tashmë ishte nën presion, me fushata dezinformimi pro-ruse që shtynin narrativën për një tërheqje amerikane nga Ballkani Perëndimor dhe operacione ndikimi serbe që synonin procesin politik të Kosovës. Lufta në Gjir nuk i krijoi këto dobësi. Ajo thjesht hoqi të vetmen gjë që i bënte ato të parëndësishme.

Pasoja më e thellë nuk është taktike. Nuk është as rajonale.

Diku në Tokyo, Seoul, Taipei — dhe tani edhe në Prishtinë — njerëzit po bëjnë matematikë të re. Matematikë të qetë. Nga ato që nuk shpallen.

Pyetja nuk është nëse SHBA është e gatshme t’i mbrojë. Pyetja është nëse është e aftë ta bëjë këtë.

Deri më 28 shkurt, kjo pyetje dukej pothuajse e pasjellshme për t’u ngritur. Përgjigjja dukej e qartë. Fuqia amerikane ishte pika fikse rreth së cilës rrotullohej i gjithë rendi botëror pas Luftës së Ftohtë — nga Gjiri deri në Paqësor e deri në një vend të vogël ballkanik që i ka emërtuar rrugët sipas presidentëve amerikanë dhe e ka bërë këtë me sinqeritet.

Sot ajo pikë po lëviz.

Bazat janë bosh. Raketat interceptuese janë shteruar. Ngushtica është e mbyllur. Dhe në Prishtinë, në një rrugë që mban emrin e një njeriu që dikur urdhëroi bombarduesit të ngriheshin në qiell për t’i shpëtuar ata, njerëzit po shohin lajmet nga Gjiri dhe po pyesin, shumë qetësisht, nëse garancia mbi të cilën kanë ndërtuar gjithçka ende vlen atë që kanë paguar për të.

Askush nuk ka shpallur ende një përgjigje.