> ## Content Index
> Fetch the complete content index at: https://everteta.net/llms.txt
> Use this file to discover other available public pages before exploring further.

# Izraeli Përqafon Serbët e Bosnjës: Ç’Do Të Thotë Kjo Për Kosovën
- URL: https://everteta.net/izraeli-perqafon-serbet-e-bosnjes-cdo-te-thote-kjo-per-kosoven/
- Published: 2026-06-23T12:46:01.000Z
- Updated: 2026-06-23T12:46:01.000Z
- Description: ÇFARË DO TË THOTË PËR SHQIPTARËT DHE KOSOVËN AFRIMI I IZRAELIT ME SERBËT E BOSNJËS
- Author: Dorand Vojka
- Tags: Europe, Kombi Shqiptar, #Import 2026-09-17 02:13

ÇFARË DO TË THOTË PËR SHQIPTARËT DHE KOSOVËN AFRIMI I IZRAELIT ME SERBËT E BOSNJËS

Në Jerusalem dje, Benjamin Netanyahu priti Zheljka Cvijanoviçin, anëtaren serbe të kryesisë trepalëshe të Bosnjë-Hercegovinës dhe një aleate të ngushtë të Milorad Dodikut, dhe të dy diskutuan thellimin e lidhjeve midis Izraelit dhe Republikës Sërpska, gjysmës së drejtuar nga serbët të Bosnjës. Ishte një takim diplomatik me pamje rutinë, nga ato që mbushin axhendën e një kryeministri pa tërhequr shumë vëmendje. Por për shqiptarët, dhe veçanërisht për shqiptarët e Kosovës, ia vlen të vihet re, sepse është gjesti më i fundit në një marrëdhënie që duhet t’i bëjë ata të ndalen e të mendojnë. Udhëheqësit që Izraeli ka qenë duke përqafuar vazhdimisht në Ballkan janë po ata udhëheqës që përkulen para Beogradit dhe Moskës — pikërisht forcat të cilave Kosova u ka rezistuar për një brez të tërë.

PËRQAFIMI NË JERUSALEM

Takimi i djeshëm nuk erdhi nga hiçi. Është pjesë e një afrimi që është bërë i pamohueshëm gjatë një viti e gjysmë të fundit. Në janar 2026, Netanyahu mirëpriti vetë Milorad Dodikun në zyrën e tij në Jerusalem, krahas presidentes në detyrë të Republikës Sërpska, dhe i falënderoi për “mbështetjen e tyre të gjatë për Izraelin” dhe për qëndrimin e tyre kundër antisemitizmit. Ministri i jashtëm i Izraelit, Gideon Saar, tha se bisedimet trajtuan “kërcënimin e ndërsjellë të islamizmit radikal në rajonet tona”. Pak ditë më parë, në vetë Kuvendin izraelit, Dodikut i ishte dhënë Çmimi Jabotinsky për Lirinë, dhe kryetari i parlamentit të Izraelit, Amir Ohana, i tha se “përmes veprimeve tuaja ndër vite, ju jeni bërë pjesë e Murit të Hekurt të Jabotinskit, duke mbrojtur të drejtën e Izraelit për të ekzistuar”.

Dodiku e ktheu ndjenjën me terma befasues. I pyetur nëse shihte paralele midis vetes dhe Netanyahut, ai u përgjigj se kishte shumë: “Si Kryeministri Netanyahu, ashtu edhe unë jemi në shënjestër — jo sepse kemi bërë diçka të gabuar, por sepse nuk përkulemi. Kur nuk mund të të mundin në zgjedhje, përpiqen të të heqin me mjete të tjera.” Dy udhëheqës të rrethuar, sipas rrëfimit të Dodikut, të lidhur nga një luftë e përbashkët kundër një bote armiqësore. Netanyahu, nga ana e tij, e uroi publikisht presidentin e ri të Republikës Sërpska, Sinisha Karan, për zgjedhjen e tij, duke e quajtur “një rrugë përpara drejt një miqësie dhe bashkëpunimi gjithnjë e më të ngushtë”. Kjo nuk është një gjë e rastit. Është një marrëdhënie e qëllimshme dhe gjithnjë e më e thellë.

KUSH JANË VËRTET KËTA UDHËHEQËS

Për të kuptuar pse shqiptarët duhet ta ndjekin këtë nga afër, ndihmon të jemi të qartë se kush po nderohet në Jerusalem. Milorad Dodiku nuk është një politikan i zakonshëm ballkanik. Ai është një separatist që ka kaluar vite duke kërcënuar ta shkëpusë Republikën Sërpska nga Bosnja, një projekt që, po të realizohej, do të copëtonte paqen e brishtë që ndërtuan Marrëveshjet e Dejtonit pas një lufte që vrau njëqind mijë njerëz, shumica e tyre boshnjakë myslimanë. Ai u dënua nga një gjykatë boshnjake në vitin 2025 për shkak se sfidoi autoritetin ndërkombëtar që mbikëqyr atë paqe, u dënua dhe u ndalua nga ushtrimi i detyrës — një ndalim që ai thjesht e ka injoruar, duke siguruar që një aleat të fitonte presidencën në vend të tij. Dhe ai është një njeri që ka mohuar vazhdimisht se masakra e më shumë se tetë mijë burrave dhe djemve boshnjakë në Srebrenicë ishte një gjenocid, duke e quajtur atë, në një rast, “propagandë të NATO-s” — një mohim që Departamenti i Shtetit i Shteteve të Bashkuara e ka dënuar zyrtarisht.

Por detaji që duhet të ketë më shumë rëndësi për një kosovar është se ku tjetër i bëjnë përshëndetjet e tyre po këta udhëheqës. Gjashtë javë pas njërit prej takimeve me Izraelin, në maj 2026, Vladimir Putin priti Karanin, Dodikun dhe kryetarin e kuvendit të Republikës Sërpska në Kremlin. Presidenti rus e quajti Dodikun një “mik të hershëm”, e shpalli Rusinë “partnerin tonë më të rëndësishëm strategjik” me fjalët e vetë Republikës Sërpska, dhe foli për “traditat shekullore të miqësisë dhe afërsisë shpirtërore” midis serbëve dhe rusëve. Udhëheqja serbe e Bosnjës që Izraeli e nderon si partnere kundër islamizmit radikal është e njëjta udhëheqje që Moska e nderon si vëlla kundër Perëndimit. Beogradi dhe Moska janë dy polet e besnikërisë së saj.

PAMJA NGA PRISHTINA

Këtu diplomacia që duket e largët vjen në shtëpi për kombin shqiptar. Për shqiptarët e Kosovës, nacionalizmi serb i mbështetur nga fuqia ruse nuk është një abstraksion apo një kujtim historik. Është kërcënimi përcaktues i ekzistencës së tyre si shtet. Kosova lindi nga rezistenca ndaj pikërisht atij projekti që mishëron Dodiku: pohimi se serbët kanë të drejtë të copëtojnë territor dhe sovranitet përgjatë vijave etnike, të sfidojnë autoritetin ndërkombëtar, dhe t’i drejtohen Moskës për muskujt që e bëjnë këtë të qëndrojë. Serbia refuzon ta njohë pavarësinë e Kosovës deri më sot, dhe e bën këtë me mbështetjen e Rusisë në Këshillin e Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, ku vetoja e Moskës qëndron si një mburojë e përhershme mbi pretendimet e Beogradit. Çdo herë që një separatist serb në Bosnjë legjitimohet, forcohet logjika që Serbia përdor kundër Kosovës.

Dhe ja ironia e dhimbshme për shqiptarët. Kosova e quan Izraelin mik. Të dy u njohën reciprokisht në vitin 2021, dhe Kosova bëri atë që pothuajse asnjë komb tjetër nuk do ta bënte, duke e hapur ambasadën e saj në vetë Jerusalem — një gjest përafrimi që i kushtoi marrëdhënie diku tjetër. Shqiptarët, në Kosovë e në Shqipëri njëlloj, prej kohësh e kanë parë Izraelin me ngrohtësi, dhe ngrohtësia përgjithësisht është kthyer. E megjithatë i njëjti Izrael tani ia zgjat dorën nacionalistit serb që mbron separatizmin të cilit Kosova u ndërtua për t’i rezistuar, dhe që fluturon nga Kuvendi izraelit në Kremlin e mbrapsht. Një kosovar që sheh Dodikun të marrë një çmim për “lirinë” në Jerusalem, javë para se ai të ulet si i ftuari i nderuar i Putinit në Moskë, ka të drejtë të ndiejë tokën të lëvizë nën një miqësi që mendonte se e kuptonte.

ÇFARË DO TË THOTË, DHE ÇFARË NUK DO TË THOTË

Do të ishte gabim, dhe një dëmtim ndaj lexuesit, të kërcehej nga kjo te pretendimi se Izraeli i është bashkuar një komploti serbo-rus kundër shqiptarëve. Dëshmitë nuk e tregojnë këtë, dhe ndershmëria kërkon ta themi. Izraeli po bën atë që bëjnë shtetet: po kultivon partnerë që e mbështesin atje ku ndihet i rrethuar — në Kombet e Bashkuara, kundër urdhrit të Gjykatës Penale Ndërkombëtare për Netanyahun, në luftën retorike mbi “islamin radikal”. Cvijanoviçi kundërshtoi urdhrin e GJPN-së; Dodiku bllokoi lëvizjet kundër Izraelit në Këshillin e Sigurimit; Republika Sërpska ndriçoi pallatin e saj qeveritar me ngjyrat e flamurit izraelit pas 7 tetorit. Nga këndvështrimi i Jerusalemit, këta janë miq të dobishëm, dhe besnikëritë e tjera të tyre janë problemi i dikujt tjetër.

Por kjo është pikërisht pika që shqiptarët duhet ta thithin. Përqafimi i Izraelit me serbët e Bosnjës nuk është i drejtuar kundër Kosovës, dhe nuk ka nevojë të jetë i drejtuar kundër Kosovës për t’i dëmtuar interesat e Kosovës. Kur një mik legjitimon aleatët e armikut tënd — kur u jep prestigj dhe platformë pikërisht atyre figurave që modelojnë separatizmin që Serbia e thërret kundër teje, dhe që e nxjerrin forcën e tyre më të thellë nga Moska që mbron Beogradin — dëmi është bërë pavarësisht qëllimit. Miqësia në gjeopolitikë është transaksionale, dhe një komb që supozon se miqtë e tij do t’i peshojnë armiqtë e tij ashtu siç i pesho ai, herët a vonë, do të befasohet.

Mësimi për shqiptarët nuk është hidhërim, por qartësi. Ngrohtësia midis Kosovës dhe Izraelit është e vërtetë dhe e denjë për t’u ruajtur, por nuk është një garanci se Izraeli do ta shohë Ballkanin me sytë e shqiptarëve. Të njëjtën javë që Netanyahu shtrëngoi dorën me një udhëheqës serb nga Bosnja, shqiptarët e Kosovës ende jetonin nën hijen e gjatë të pretendimeve serbe dhe vetove ruse që pikërisht ato shtrëngime duarsh, sado pa dashje, ndihmojnë t’i dinjitojnë. Një mik që përqafon aleatët e armikut tënd është ende, ndoshta, një mik — por është një mik interesat e të cilit janë të tijat, dhe shqiptarët do të bënin mirë të mos mbështeteshin te vigjilenca e askujt kundër Beogradit dhe Moskës veç te e tyrja.

E Vërteta — aty ku e vërteta gjithmonë fiton.