“Izraelitët Drejtuan Vendimin Për Të Sulmuar Iranin ”

Një ish-drejtues i kundërterrorizmit në Shtëpinë e Bardhë thotë se Trump u orientua drejt luftës. Tregjet, tashmë në tension, dhanë përgjigjen e tyre të mërkurën.

Nga E Vërteta | 18 Mars 2026

Bombat që goditën South Pars të mërkurën nuk ishin e vetmja gjë që tronditi Uashingtonin.

Ndërsa avionët izraelitë godisnin objektin më të madh të përpunimit të gazit natyror të Iranit pranë brigjeve të Bushehr-it, një ish-Green Beret dhe ish-drejtor i Qendrës Kombëtare të Kundërterrorizmit ishte ulur përballë Tucker Carlson-it, duke çmontuar me kujdes arsyetimin publik që administrata e tij e mëparshme kishte përdorur për të nisur luftën.

Joe Kent dha dorëheqjen të martën. Ai kaloi pjesën më të madhe të së mërkurës duke shpjeguar pse.

Intervista zgjati gati dy orë. Kent, një veteran i ushtrisë me 20 vite shërbim që ka kryer njëmbëdhjetë dislokime luftarake dhe ka humbur bashkëshorten e tij Shannon — një kriptologe ushtarake — në Siri në vitin 2019, nuk u paraqit si një njeri që po shfrynte pakënaqësi. Ai ishte i saktë, dhe ajo që tha, nëse është e vërtetë, përbën një nga akuzat më serioze të bëra nga një zyrtar i lartë amerikan i inteligjencës në kujtesën e fundit: që Shtetet e Bashkuara u drejtuan drejt një lufte që nuk ishte e nevojshme nga një qeveri e huaj, interesat e së cilës u ngatërruan me të vetat.

“Izraelitët e drejtuan vendimin për të ndërmarrë këtë veprim,” i tha Kent Carlson-it, “gjë që ne e dinim se do të niste një seri ngjarjesh, që do të thotë se iranianët do të kundërpërgjigjeshin.”

Carlson e shtyu më tej. Sekretari i Shtetit Marco Rubio kishte argumentuar publikisht se Irani paraqiste një kërcënim të menjëhershëm — konkretisht, se Uashingtoni kishte arsye të besonte se Izraeli ishte gati të godiste infrastrukturën bërthamore iraniane dhe se Teherani do të hakmerrej ndaj aseteve amerikane. Rubio e paraqiti këtë kundërpërgjigje të pritshme iraniane si justifikim për të vepruar i pari. Versioni i Kent e përmbys plotësisht këtë logjikë.

“Pra kërcënimi i menjëhershëm që po përshkruan Sekretari i Shtetit,” tha Carlson, “nuk vjen nga Irani. Vjen nga Izraeli.”

“Saktësisht,” u përgjigj Kent. “Dhe mendoj se kjo flet për çështjen më të gjerë — kush e kontrollon politikën tonë në Lindjen e Mesme.”

Akuzat më të dëmshme të Kent lidhen me procesin, jo vetëm me përfundimin. Ai i tha Carlson-it se në prag të fushatës aktuale ushtarake — atë që administrata e ka quajtur Operacioni Epic Fury — vendimmarrësve kyç iu bllokua qasja tek presidenti. Para goditjeve ndaj objekteve bërthamore iraniane vitin e kaluar, tha ai, kishte pasur “debat të fortë”. Këtë herë, zërat kundërshtues u “shtypën në masë të madhe”. Aftësia e komunitetit të inteligjencës për të dhënë një kontroll racional, sipas tij, u hoq nga ekuacioni para se të kishte mundësi të funksiononte.

Në pyetjen thelbësore të inteligjencës — nëse Irani ishte afër armës bërthamore — Kent ishte i drejtpërdrejtë. Nuk ishte. Ai argumentoi se Khamenei kishte qenë një forcë moderuese brenda sistemit iranian për çështjen bërthamore. Vrasja e tij nuk neutralizoi një kërcënim; hoqi frenën.

“Nuk kishte 11 Shtator. Nuk kishte Pearl Harbor,” i tha ai Carlson-it. “Udhëheqja iraniane nuk ishte gati të niste një sulm të befasishëm ndaj Shteteve të Bashkuara.”

Shtëpia e Bardhë reagoi shpejt për ta diskredituar. Zëdhënësja për shtyp Karoline Leavitt i quajti pretendimet e tij “të rreme”. Trump, i pyetur për Kent në një event të veçantë, tha se “gjithmonë mendonte se ai ishte i dobët për sigurinë.” Brenda disa orësh pas transmetimit të intervistës, dy zyrtarë të administratës u thanë gazetarëve se Kent tani ishte nën hetim nga FBI për rrjedhje informacioni të klasifikuar — një akuzë ndaj së cilës Kent nuk ka reaguar publikisht, dhe që aleatët e tij e përshkruajnë si hakmarrje.

Tregjet nuk pritën që debati politik të zgjidhej.

Nafta Brent u rrit ndjeshëm të mërkurën pasi goditjet izraelite ndaj infrastrukturës energjetike iraniane detyruan tregtarët të përfshijnë në çmime rrezikun e ndërprerjes së furnizimit. South Pars, fusha gjigante e gazit në det të hapur që Irani e ndan me Katarin, pësoi dëme të konsiderueshme — ashtu si, sipas disa raporteve, edhe infrastruktura e rafinimit në provincën Khuzestan. Goditjet patën një efekt të menjëhershëm: më pak furnizim iranian në një moment kur transporti në Ngushticën e Hormuzit po operon tashmë nën prime sigurimi të jashtëzakonshme dhe kosto ridrejtimi që praktikisht kanë nxjerrë disa operatorë të mesëm jashtë këtij korridori.

Logjika e rritjes së çmimit ishte e thjeshtë, edhe pse tavani i saj nuk ishte i qartë. Sektori i naftës iraniane, tashmë i kufizuar nga sanksionet, po përballej me një kategori të re dëmtimi fizik. Tregtarët që blinin në këtë moment po bastonin se edhe një ndërprerje e pjesshme dhe e qëndrueshme e prodhimit iranian do të shtrëngonte një treg që tashmë kishte kapacitet të kufizuar rezervë jashtë Gjirit.

Implikimi më i gjerë — dhe ai që e bën intervistën e Kent më shumë se një histori personeli në Uashington — është se këto dy ngjarje nuk janë të ndara. Argumenti i inteligjencës që po bën Kent dhe argumenti i çmimeve të naftës që po bëjnë tregtarët e Brent janë, në thelb, i njëjti argument: se një luftë e hyrë pa një shqyrtim të plotë, e justifikuar nga një kërcënim që një zyrtar i lartë tani thotë se nuk u vërtetua kurrë si duhet, po prodhon pasoja që tregjet po i reflektojnë në kohë reale ndërsa debati politik ende vazhdon.

Pasojat politike brenda së djathtës amerikane janë, për momentin, më të zhurmshme se ato gjeopolitike. Carlson, i cili e prezantoi Kent si “njeriun më të guximshëm që njoh,” është në konflikt të hapur me krahun pro-Izrael të komentariatit konservator — Ben Shapiro, Mark Levin dhe të tjerë që kanë mbrojtur mënyrën se si administrata ka zhvilluar luftën. Intervista e Kent ishte goditja më e fortë deri tani në këtë përplasje, pikërisht sepse Kent nuk është komentator. Ai drejtoi Qendrën Kombëtare të Kundërterrorizmit. Ai ishte brenda dhomës, ose mjaftueshëm afër saj që përjashtimi i tij nga ajo të ketë peshë që një opinionist nuk do ta kishte.

Nëse kjo peshë do të përkthehet në pasoja politike është një pyetje tjetër. Mbështetja për Trump mbi luftën mbetet, për momentin, solide mes republikanëve. Tregjet janë audienca më e paqëndrueshme. Brent nuk merret me spin.

Ajo që Kent vendosi në rekord të mërkurën është se një person me një biografi serioze profesionale dhe pa interes të dukshëm për vetëshkatërrim hyri në një studio televizive dhe tha, para kamerave, se Shtetet e Bashkuara hynë në luftë në Lindjen e Mesme sepse Izraeli e kërkonte këtë, se inteligjenca nuk mbështeste vlerësimin e kërcënimit që u përdor për ta justifikuar, dhe se njerëzit, detyra e të cilëve ishte ta thoshin këtë, nuk u lejuan.

Goditjet në South Pars ende digjeshin kur ai e tha këtë.