> ## Content Index > Fetch the complete content index at: https://everteta.net/llms.txt > Use this file to discover other available public pages before exploring further. # Kurthi: Kosova, Serbia dhe Izraeli - URL: https://everteta.net/kurthi-kosova-serbia-she-izraeli/ - Published: 2026-08-29T15:35:21.000Z - Updated: 2026-08-29T15:35:21.000Z - Description: KURTHI: SI KOSOVA SHITI ATË QË KISHTE, DHE SI SERBIA MORI ATË QË DONTE - Author: Dorand Vojka - Tags: Kombi Shqiptar, #Import 2026-09-17 02:13 KURTHI: SI KOSOVA SHITI ATË QË KISHTE, DHE SI SERBIA MORI ATË QË DONTE Më 25 gusht 2024, një shtetas i Kosovës hyri në Turqi. Ai quhej Liridon Rexhepi. Shërbimi Kombëtar i Inteligjencës i Turqisë, MIT, e vuri nën vëzhgim që në çastin e hyrjes, dhe pesë ditë më vonë, më 30 gusht, policia antiterroriste e Stambollit e arrestoi. Deklarata e MIT-it ishte e drejtpërdrejtë. Rexhepi, thuhej aty, ishte “financues për inteligjencën izraelite” dhe u dërgonte para informatorëve të cilët “filmonin me dronë, zhvillonin luftë psikologjike kundër politikanëve palestinezë dhe mblidhnin informacione për situatën në Siri”. Sipas burimeve turke të sigurisë, ai pranoi gjatë marrjes në pyetje se i kishte kryer transfertat — përmes Western Union, drejt agjentëve në terren, ndërsa një pjesë e fondeve u kalonin burimeve në Siri, të paguara me kriptomonedha. Prokuroria e Përgjithshme e Stambollit për Krimet e Terrorit ka ngritur aktakuzë. Rexhepi rrezikon deri në tridhjetë e pesë vjet burg. Në aktakuzë përmendet edhe një bashkëpunëtor vendas, Yıldıray Boztepe, i akuzuar se kreu survejim me dronë mbi lagjet ku jetojnë palestinezë në Büyükçekmece dhe Başakşehir. Boztepe mbrohet duke thënë se është xhirues profesionist dronësh, se u kontaktua në vitin 2020 nga një burrë që e quante veten “Abdullah” me një numër të huaj, dhe se paguhej përmes ndërmjetësve pa ditur kush ishin. Dhe pastaj vjen heshtja. Izraeli nuk ka komentuar kurrë. As për Rexhepin, as për dhjetëra të tjerë që Turqia ka ndaluar që nga fillimi i vitit 2024 nën akuzën se mblidhnin të dhëna për inteligjencën izraelite, kryesisht mbi palestinezët në Turqi. Një qytetar i Kosovës ndodhet në një dosje gjyqi terrori në Stamboll, dhe në Jerusalem askush nuk thotë asnjë fjalë. Kjo është pika ku nis kjo histori. Por ajo nuk është një histori për një spiun. Është një histori për atë që Kosova pagoi, dhe për atë që mori Serbia. ÇMIMI I KOSOVËS Për ta kuptuar, duhet parë se çfarë i dha Kosova Izraelit. Më 4 shtator 2020, në kuadër të marrëveshjes për normalizim ekonomik Kosovë-Serbi të ndërmjetësuar nga administrata Trump, u ra dakord për njohjen e ndërsjellë. Izraeli u bë shteti i njëqind e shtatëmbëdhjetë që njihte pavarësinë e Kosovës. Marrëdhëniet u formalizuan më 1 shkurt 2021, në një ceremoni virtuale — hera e parë, siç vuri në dukje ministri izraelit Gabi Ashkenazi, që dy shtete vendosnin marrëdhënie përmes internetit. Në ceremoni ishte i pranishëm zëvendësndihmëssekretari amerikan Matthew Palmer. Dhe më 14 mars 2021, Kosova hapi ambasadën e vet në Jerusalem — vendi i parë me shumicë myslimane në botë që e bëri këtë. Benjamin Netanyahu e kishte parashikuar pikërisht me ato fjalë gjashtë muaj më parë. Ministrja e Jashtme e atëhershme, Meliza Haradinaj-Stublla, e tha vetë pa mëdyshje se e gjithë kjo “nuk do të kishte qenë e mundur pa bekimin dhe angazhimin e fortë të Shteteve të Bashkuara”. Pra le ta themi qartë se çfarë ndodhi. Kosova nuk e mori këtë vendim nga bindja ideologjike. Ajo e mori sepse Uashingtoni e kërkoi, dhe sepse një shtet me njëqind e shtatëmbëdhjetë njohje nuk mund t’i thotë jo njohjes së njëqind e tetëmbëdhjetë. Ajo dha simbolin më të vlefshëm që kishte për të dhënë — ambasadën në Jerusalem, nga një vend me shumicë myslimane — dhe e pagoi çmimin e vet në botën islame. Marrëdhëniet, sipas Middle East Eye, ishin më të vjetra se njohja: bashkëpunimi midis strukturave të zbatimit të ligjit në Kosovë dhe Izraelit shkon më shumë se një dekadë prapa, duke përfshirë udhëtime trajnimi në Izrael. ÇFARË MORI BELGRADI Dhe tani vjen fakti që e përmbys gjithë tabllonë. Marrëdhënia më e thellë e sigurisë që Izraeli ka në Ballkan nuk është me Kosovën. Është me Serbinë. Sipas Jerusalem Post, zyrtarë izraelitë kontaktuan homologët e tyre serbë që më 8 tetor 2023 — një ditë pas sulmit të Hamasit, ndërsa përgjigjja ushtarake ishte ende në përgatitje. Serbia, shkruan gazeta, luajti një rol jetik në muajt e parë e më të vështirë të luftës, duke furnizuar ushtrinë izraelite. Raportorja Speciale e OKB-së, Francesca Albanese, e qortoi publikisht Beogradin në mars 2026 për bashkëpunim “pa turp” me Izraelin përmes furnizimeve ushtarake. Dhe në vitin 2026, Beogradi dhe Jerusalemi nënshkruan një marrëveshje për lehtësimin e shkëmbimit të të dhënave të inteligjencës dhe të mbrojtjes. Titulli i vetë Jerusalem Post-it e përshkruan Serbinë si një nga aleatët më të ngushtë të Izraelit në Evropë. Kosova nuk ka asgjë të krahasueshme. Asnjë marrëveshje shkëmbimi inteligjence. Asnjë marrëdhënie armësh. Ajo dha ambasadën në Jerusalem; Serbia mori marrëveshjen e inteligjencës. Shteti që mohon ekzistencën e Kosovës, që ka bërë fushatë ndërkombëtare për t’i tërhequr njohjet, dhe që Kosova e konsideron kërcënimin e vet ekzistencial, është sot partneri i preferuar i sigurisë i të njëjtit shtet të cilit Kosova i dha simbolin e vet më të shtrenjtë. OPERACIONI BRENDA VENDIT Ndërkohë, brenda Kosovës, po zhvillohej diçka tjetër. Më 25 gusht 2026, Prokuroria Speciale e Republikës së Kosovës ngriti aktakuzë ndaj Fatmir Shehollit — analist politik dhe i sigurisë, drejtor i Institutit për Afirmimin e Marrëdhënieve Ndëretnike, i ftuar i rregullt në studiot televizive. Sipas aktakuzës, Sheholli ishte rekrutuar nga BIA, shërbimi i inteligjencës i Serbisë, dhe zbatonte një plan operativ të përgatitur nga një zyrtar i lartë i identifikuar me emër: Bojan Dimiq. Por detyra e tij, sipas prokurorisë, nuk ishte thjesht të mblidhte informacion. Ishte ta shpërndante atë — në mediat online në Kosovë. Qëllimi, me fjalët e vetë aktakuzës: diskreditimi i institucioneve dhe zyrtarëve, thellimi i ndasive shoqërore, dhe mundësimi i ndërhyrjes së një shërbimi të huaj inteligjence në procesin zgjedhor të 12 tetorit 2025. Ai u arrestua tri ditë para atyre zgjedhjeve. Ai gëzon prezumimin e pafajësisë; asgjë nuk është vërtetuar ende në gjykatë. Ky nuk është spiunazh i llojit klasik — një njeri që fotografon baza ushtarake. Është një operacion informacioni: përdorimi i një analisti vendas, me akses të pakufizuar mediatik, për të formësuar atë që qytetarët e një vendi lexojnë për vetveten. NARRATIVA QË PO NDËRTOHET Dhe këtu duhet pyetur se çfarë lloj materiali po mbledh Serbia, dhe përse. Përgjigjen e jep rasti më i çuditshëm i të gjithë dosjes së spiunazhit në Kosovë. Hysri Selimi, shqiptar nga Kosova, u dënua në qershor 2026 me gjashtë vjet burg. Sipas aktakuzës, ai ishte rekrutuar nga BIA në nëntor 2009 dhe kishte punuar për të deri në arrestimin e tij në maj 2025 — gjashtëmbëdhjetë vjet, me shtatëqind euro në muaj, tre telefona dhe premtimin e një shtëpie. Ai raportonte për radikalizimin fetar, për ish-pjesëtarë të UÇK-së, për krime lufte, dhe për shqiptarë që i ishin bashkuar ISIS-it. Dhe në vitin 2015 ai udhëtoi në Siri dhe iu bashkua vetë ISIS-it — sipas prokurorisë, me një mision nga inteligjenca serbe: të mblidhte të dhëna për shqiptarët e Kosovës që luftonin atje. Ndaluni mbi këtë. Një shërbim shtetëror evropian dërgoi një agjent brenda Shtetit Islamik, dhe e mbajti atje, për të mbledhur dosje mbi shqiptarë. Pyetja që rrjedh natyrshëm është: përse? Çfarë bën Beogradi me atë material? Përgjigjja nuk kërkon spekulim, sepse Serbia e ka bërë publikisht për dekada. Argumenti i saj kryesor në kryeqytetet perëndimore, që nga vitet ’90 e deri sot, ka qenë se Kosova nuk është një shtet evropian në formim, por një zonë e rrezikshme radikalizimi islamik — një kërcënim për Evropën, jo një anëtare e ardhshme e saj. Dhe këtu duhet thënë pjesa e pakëndshme, sepse pa të argumenti nuk qëndron: Kosova pati një problem real me rekrutimin nga ISIS-i. Kjo është e dokumentuar, e njohur dhe e trajtuar edhe nga vetë institucionet e Kosovës. Pikërisht ekzistenca e atij problemi real është ajo që e bën materialin e mbledhur të përdorshëm. Propaganda më efektive nuk shpik; ajo zgjedh, zmadhon dhe drejton. Nuk ka asnjë dëshmi — dhe ne nuk pretendojmë — se Izraeli dhe Serbia kanë koordinuar një operacion të përbashkët për ta paraqitur Kosovën si shtet xhihadist. Ajo që dëshmohet nga dosjet gjyqësore është më e thjeshtë dhe mjaftueshëm e rëndë: Serbia investon vite, para dhe agjentë për të ndërtuar atë narrativë. Dhe Serbia është sot partnerja e preferuar e sigurisë e Izraelit në Ballkan. KURTHI Vendosini tri pjesët bashkë. Kosova i dha Izraelit ambasadën në Jerusalem, e para dhe e vetmja nga një vend me shumicë myslimane, sepse Uashingtoni e kërkoi dhe sepse kishte nevojë për njohje. Ajo pagoi për këtë në botën islame — në Turqi, në Gjirin Persik, në opinionin publik mysliman anembanë. Dhe sot një qytetar i saj ndodhet në një dosje terrori në Stamboll, i akuzuar si financuesi i Mossadit, ndërsa Jerusalemi hesht. Në shkëmbim, Kosova nuk mori as ekskluzivitet, as mbrojtje. Marrëveshjen e shkëmbimit të inteligjencës e mori Serbia. Furnizimet ushtarake i dha Serbia. Aleati më i ngushtë evropian i Izraelit, sipas shtypit izraelit vetë, është Serbia. Dhe brenda vendit, i njëjti shërbim serb rekruton analistë vendas për të thelluar ndasitë shoqërore përpara zgjedhjeve, dhe dërgon agjentë në Siri për të mbledhur dosje që përforcojnë rrëfimin se Kosova është një rrezik islamik për Perëndimin. Kjo është forca e shtrydhjes nga të dyja anët. Nga njëra, Kosova akuzohet në botën myslimane se u shit Izraelit. Nga tjetra, Serbia punon që Perëndimi ta shohë si një bastion radikalizmi. Dhe në asnjërën prej të dyjave Kosova nuk ka mjetet për t’u mbrojtur, sepse nuk ka as peshën diplomatike të njërës anë, as aparatin e inteligjencës të tjetrës. Kjo nuk është një komplot. Është ajo që i ndodh një shteti të vogël që ka vetëm një aset për të shitur, dhe që e shet atë. Mësimi nuk është se Kosova nuk duhej të njihte Izraelin — kjo është një zgjedhje sovrane dhe e mbrojtshme. Mësimi është se një njohje e dhënë nën presion, pa asgjë të siguruar në këmbim, nuk është diplomaci. Është pagesë. Dhe pagesat, në gjeopolitikë, nuk blejnë besnikëri. Ato thjesht mbarojnë. E Vërteta — aty ku e vërteta gjithmonë fiton.