Paralajmërimi Amerikan dhe Aleanca me Tel Avivin

Tirana në Hijen e një Lufte: Paralajmërimi Amerikan, Flamujt e Rremë dhe Aleanca me Tel Avivin

Ambasada e Shteteve të Bashkuara në Tiranë ka lëshuar një sërë paralajmërimesh sigurie në javët pas përshkallëzimit të operacioneve të drejtpërdrejta ushtarake amerikane kundër Iranit. Departamenti i Shtetit u këshilloi amerikanëve në mbarë botën të tregojnë kujdes të shtuar, veçanërisht në Lindjen e Mesme, pas nisjes së operacioneve luftarake të SHBA-së kundër Iranit. Shqipëria ndodhet larg epiqendrës gjeografike të kësaj lufte, por mbart një profil të veçantë rreziku. Shqetësimet për sulme të mundshme iraniane janë rritur brenda vendit, pasi Shqipëria strehon rreth tre mijë anëtarë të grupit opozitar iranian MEK, të vendosur në zonën e Manzës në Durrës. Kur u pyet konkretisht për kërcënimin ndaj qytetarëve shqiptarë, Ambasada dha një përgjigje të matur:

“Si aleatë të NATO-s, Shtetet e Bashkuara dhe Shqipëria diskutojnë dhe koordinojnë rregullisht për shqetësimet e përbashkëta të sigurisë. Ne mbetemi vigjilentë për të siguruar sigurinë e qytetarëve amerikanë dhe shqiptarë.”

Paralajmërimi erdhi në një sfond që është gjithçka tjetër përveçse i thjeshtë. Parlamenti i Shqipërisë miratoi një rezolutë që e shpall Iranin shtet sponsor të terrorizmit, duke e bërë Shqipërinë vetëm vendin e dytë në botë pas Shteteve të Bashkuara që ndërmerr një hap të tillë.

Sulme kibernetike të pretenduara nga grupi Homeland Justice kanë goditur infrastrukturën digjitale të parlamentit shqiptar, pas sulmeve të mëparshme ndaj portalit të shërbimeve publike e-Albania në vitin 2022, infrastrukturës digjitale të Bashkisë së Tiranës në vitin 2025 dhe parlamentit sërish në fillim të vitit 2026.

Kryeministri Edi Rama e ka përshkruar kërcënimin në terma të qartë:

“Shqipëria është përballur drejtpërdrejt me fytyrën barbare të regjimit të Teheranit përmes agresioneve të tij kibernetike kundër vendit tonë. Për ne, kjo nuk është gjeopolitikë abstrakte. Është siguri kombëtare, qartësi morale dhe ligjore.”

Kërcënimi nga Teherani është i besueshëm. Por historia e këtij rajoni — dhe e Lindjes së Mesme më gjerësisht — ofron një kujtesë të vazhdueshme se origjina e deklaruar e një sulmi nuk është gjithmonë ajo e vërteta.

Tirana dhe Tel Avivi: Një Afërsi e Ndërtuar në Shtresa

Marrëdhënia midis Shqipërisë dhe Izraelit është thelluar me një shpejtësi të pazakontë gjatë tetëmbëdhjetë muajve të fundit, e nxitur nga një konvergjencë interesash strategjike, diplomaci personale dhe një qëndrim i përbashkët armiqësor ndaj Teheranit që paraprin luftën aktuale.

Arkitektura institucionale e kësaj marrëdhënieje u formalizua në nëntor 2025. Israel Allies Foundation krijoi Grupin Parlamentar Shqiptar të Miqve të Izraelit në Parlamentin e Shqipërisë në Tiranë më 10 nëntor 2025, duke e bërë Shqipërinë vendin e 64-t që i bashkohet rrjetit global të grupeve parlamentare pro-Izrael.

Grupi bashkëdrejtohet nga Romina Kuko e Partisë Socialiste dhe Gazment Bardhi i Partisë Demokratike — një iniciativë e rrallë ndërpartiake.

Gjatë ceremonisë së inaugurimit, deputetët pjesëmarrës nënshkruan një rezolutë zyrtare duke afirmuar angazhimin e tyre për të qëndruar në krah të Izraelit, për të kundërshtuar antisemitizmin dhe fushatat e bojkotit, si dhe për të mbrojtur Jerusalemin si kryeqytetin e përjetshëm të popullit hebre.

Drejtori për Evropën i Fondacionit e përshkroi momentin në terma të qartë strategjikë, duke vënë në dukje se Shqipëria tashmë kishte filluar të abstenonte në vend që të votonte kundër Izraelit në rezolutat e OKB-së — një ndryshim që në gjuhën e diplomacisë shumëpalëshe përfaqëson një ripozicionim domethënës.

Dy muaj më vonë, kryeministri Edi Rama udhëtoi drejt Izraelit për një vizitë zyrtare tre-ditore, duke mbërritur më 25 janar 2026.

Gjatë vizitës, Rama u takua me kryeministrin izraelit Benjamin Netanyahu, ndaj të cilit ekziston një urdhër arresti ndërkombëtar nga Gjykata Penale Ndërkombëtare për krime të pretenduara lufte në Gaza.

Vetë organizimi i udhëtimit tërhoqi vëmendje. Të dhënat nga aplikacioni Flightradar24 treguan se Rama përdori një avion Bombardier Global 5000 — që thuhet se dikur i përkiste Sam Bankman-Fried, ish-pronarit tashmë të burgosur të shkëmbimit të kriptomonedhave FTX — dhe mbeti e paqartë se kush pagoi për fluturimet. Qeveria izraelite nuk iu përgjigj pyetjeve nëse kishte mbuluar kostot.

Më 26 janar, Rama iu drejtua një seance të posaçme plenare të Knesset-it, një protokoll i rezervuar për një numër shumë të kufizuar liderësh të huaj. Ai mori një ovacion në këmbë pasi dënoi Hamasin si shtypësin e vërtetë të banorëve të Gazës dhe riafirmoi mbrojtjen historike të hebrenjve nga Shqipëria gjatë Holokaustit, kur Shqipëria ishte i vetmi vend evropian që e përfundoi Luftën e Dytë Botërore me një popullsi hebreje më të madhe se ajo që kishte në fillim.

Ligjvënësit arabë në Knesset bojkotuan fjalimin e tij. Rama nuk bëri asnjë referencë për palestinezët e vrarë nga forcat izraelite në Gaza, duke ia atribuar të gjithë përgjegjësinë për katastrofën humanitare Hamasit, duke thënë se grupi impononte “një ideologji terrori kundër popullit të vet”.

Netanyahu e lavdëroi Ramën si një njeri me ndërgjegje morale. Rama e përshkroi marrëdhënien Shqipëri-Izrael si “strategjikisht të pjekur” dhe tha se themeli i saj ishte “një kujtesë morale e gjatë”, ndërsa njoftoi plane për thellimin e bashkëpunimit dypalësh në sigurinë kibernetike dhe aftësitë mbrojtëse.

Reagimi në Tiranë ishte i ndarë. Demonstrues u mblodhën para parlamentit shqiptar nën sloganin “Jo në Emrin Tim”, duke thënë se vizita e Ramës nuk i përfaqësonte dhe duke e quajtur shtrëngimin e duarve me Netanyahun — një lider për të cilin ekziston një proces për arrest ndërkombëtar — një njollë në historinë e Shqipërisë.

Analisti politik shqiptar Marlind Laci vuri në dukje se qeveria e Ramës dukej se nuk kishte një plan koherent afatmesëm apo afatgjatë për objektivat e saj në Ballkan dhe në Lindjen e Mesme, duke sugjeruar se ky rreshtim reflektonte më shumë instinktin personal të Ramës sesa një strategji kombëtare të përcaktuar.

Në fund të shkurtit 2026, Shqipëria mbështeti sulmet amerikane ndaj Iranit, me Ramën që bëri thirrje që IRGC të shpallet zyrtarisht organizatë terroriste dhe deklaroi se vendi i tij do të ishte i pari në Evropë që do ta bënte këtë.

Parlamenti e pasoi me një rezolutë formale në mars duke e shpallur Iranin shtet sponsor të terrorizmit, e miratuar me 79 vota nga shumica socialiste në pushtet, ndërsa opozita e Partisë Demokratike bojkotoi seancën.

Me fjalë të tjera, brenda rreth një viti Shqipëria ka kaluar nga një vend me një konflikt bilateral armiqësor me Teheranin në një vend të rreshtuar zyrtarisht — institucionalisht, parlamentarizisht dhe retorikisht — me pozicionet izraelite dhe amerikane në një luftë rajonale që po zgjerohet.

Ajo strehon MEK, ka dëbuar diplomatë iranianë, ka shpallur IRGC organizatë terroriste, kryeministri i saj ka folur në Knesset dhe ka përqafuar një lider nën akuzë ndërkombëtare, dhe ka krijuar një grup parlamentar ndërpartiak të integruar në një rrjet global lobimi pro-Izrael.

Ky rreshtim krijon një logjikë. Nëse një sulm do të ndodhte në tokën shqiptare — kundër anëtarëve të MEK-ut, kundër interesave perëndimore, apo kundër objektivave simbolikë — Teherani do të ishte i dyshuari i menjëhershëm dhe i dukshëm. Nuk do të kërkohej hetim i gjatë, standard prove apo pauzë. Atribuimi do të vinte i parapërgatitur nga arkitektura politike tashmë në fuqi.

Historia nuk përsëritet. Por ndonjëherë ajo rimëron — dhe modeli që ajo vizaton ia vlen të lexohet me kujdes përpara se të mbërrijë paralajmërimi i radhës.

Një Regjistër i Dokumentuar: Operacionet Sekrete Izraelite dhe Arkitektura e Mashtrimit

Praktika e organizimit ose atribuimit të një sulmi ndaj një pale të tretë — ajo që strategët ushtarakë e quajnë operacion “false flag” (flamur i rremë) — nuk është territor i teorive konspirative. Është një element i dokumentuar i luftës moderne të inteligjencës dhe operacioneve të fshehta, i përdorur nga shtete në të gjithë spektrin ideologjik.

Në rastin e Izraelit, regjistri historik përmban të paktën dy episode që nuk janë në debat serioz akademik dhe një të tretë që mbetet ndër incidentet më të debatueshme në historinë ushtarake amerikane.

Më 22 korrik 1946, organizata paramilitare sioniste Irgun, e udhëhequr nga Menachem Begin, i cili më vonë do të bëhej kryeministër i Izraelit, bombardoi Hotelin King David në Jerusalem. Hoteli strehonte qendrën administrative dhe ushtarake britanike në Palestinën e Mandatit.

Luftëtarët e Irgun hynë në ndërtesë përmes hyrjes së shërbimit në bodrum, të maskuar si punëtorë arabë dhe kamerierë hoteli, duke mbajtur eksplozivë të fshehur në bidona qumështi.

Në shpërthim u vranë 91 persona:

• 41 arabë
• 28 britanikë
• 17 hebrenj
• dhe 5 të tjerë.

Maskimi ishte operacionalisht funksional — sulmuesit duhej të kalonin në një ndërtesë të patrulluar nga forcat britanike pa ngritur dyshime — por zgjedhja e veshjes arabe për të hyrë në një objektiv që fillimisht mund të lidhej me dhunë arabe nuk ishte rastësore.

Strategjia e Begin kishte për qëllim të tërhiqte vëmendjen ndërkombëtare dhe të mobilizonte mbështetje nga aleatë të fuqishëm, përfshirë komunitetin hebre në SHBA, ligjvënës amerikanë dhe delegatë në Kombet e Bashkuara.

Tetë vjet më vonë erdhi operacioni që do të përcaktonte doktrinën sekrete izraelite në sytë e kritikëve të saj për dekada.

Afera Lavon, e koduar Operacioni Susannah, ishte një operacion sekret i inteligjencës ushtarake izraelite në Egjipt në verën e vitit 1954. Një grup hebrenjsh egjiptianë u rekrutua për të vendosur bomba në objekte civile egjiptiane, amerikane dhe britanike: kinema, biblioteka dhe qendra arsimore amerikane.

Sulmet do t’i atribuoheshin Vëllazërisë Myslimane, komunistëve egjiptianë ose nacionalistëve lokalë, me qëllim që qeveria britanike të mbahej e pranishme ushtarakisht në zonën e Kanalit të Suezit.

Operacioni u zbulua kur shërbimet egjiptiane të sigurisë zbuluan qelizën. Dy operativë u dënuan me vdekje dhe u varën në Kajro, ndërsa operacioni shkaktoi një skandal të madh politik brenda Izraelit që përfundimisht detyroi ministrin e mbrojtjes Pinhas Lavon të largohej nga posti.

Izraeli e mohoi publikisht çdo përfshirje deri në vitin 2005, kur agjentëve të mbijetuar iu dhanë certifikata vlerësimi nga presidenti izraelit Moshe Katsav.

Episodi i tretë mbetet i diskutueshëm në interpretimin e tij përfundimtar, por faktet e sulmit nuk janë në debat.

Më 8 qershor 1967, në kulmin e Luftës Gjashtëditore, avionë dhe anije torpedo izraelite sulmuan USS Liberty, një anije e inteligjencës së sinjaleve të marinës amerikane që operonte në ujëra ndërkombëtare pranë Gadishullit të Sinait.

Sulmi vrau 34 anëtarë të ekuipazhit dhe plagosi 171 të tjerë, duke dëmtuar rëndë anijen.

Të dy qeveritë përfundimisht arritën në përfundimin se sulmi ishte një rast identifikimi të gabuar. Shumë zyrtarë të lartë pranë ngjarjes nuk e pranuan këtë përfundim.

Dokumente të deklasifikuara të NSA vërejnë se çdo intervistë zyrtare me anëtarët e ekuipazhit të Liberty jepte prova të qëndrueshme se anija po mbante një flamur amerikan dhe se kushtet e motit ishin ideale për identifikim të lehtë.

Rrjeti Pas Zemërimit: Si Paratë Pro-Izrael Formësuan Lëvizjen Anti-Islam në Evropë

Tommy Robinson nuk e ndërtoi platformën e tij i vetëm. Pas themeluesit të English Defence League — i lindur si Stephen Yaxley-Lennon, i dënuar disa herë në gjykatat britanike dhe për vite me radhë një nga fytyrat më të dukshme të mobilizimit anti-mysliman në rrugët e Evropës — vepronte një infrastrukturë financiare e rrënjosur jo në Britani, por në Shtetet e Bashkuara, dhe jo në lëvizje nacionaliste, por në organizata, kauza përcaktuese e të cilave ishte Izraeli.

Sipas Observer, një faktor i madh në profilin publik të rritur të Robinsonit nga viti 2017 e tutje ishte financimi i konsiderueshëm dhe ndihma nga miliarderi amerikan i teknologjisë Robert Shillman, Middle East Forum, David Horowitz Freedom Center dhe Gatestone Institute — të katra këto bashkojnë mbështetjen për Izraelin me përkrahjen për lëvizje politike në konflikt me myslimanët në Evropë dhe Amerikën e Veriut.

Paratë ishin konkrete dhe të gjurmueshme. Robinson mori rreth 8,000 paund në muaj si Shillman Fellow, sipas ish-asistentes së tij personale Lucy Brown. Shillman ishte anëtar bordi i Friends of the Israel Defense Forces. Middle East Forum, një think tank me bazë në Filadelfia i themeluar nga Daniel Pipes, shkoi edhe më tej. The Guardian raportoi se MEF shpenzoi rreth 60,000 dollarë për tarifat ligjore të Robinsonit dhe se një ekzekutiv i paidentifikuar i MEF luajti rol aktiv në organizimin e demonstratave në mbështetje të tij. Pipes, kur u pyet, pranoi një afërsi të natyrshme me Robinsonin, të bazuar në shqetësimin e përbashkët për atë që ai e quajti “kërcënimi islamist”, dhe tha se ky preokupim ishte i zakonshëm ndër organizatat e investuara në sigurinë dhe të ardhmen e Izraelit.

Si MEF ashtu edhe Gatestone Institute financohen nga Nina Rosenwald, një filantrope amerikano-hebreje dhe vetëpërshkruar si sioniste e zjarrtë. Center for American Progress, në raportin e tij të njohur të vitit 2011 Fear, Inc., gjurmoi arkitekturën më të gjerë të këtij financimi. Shtatë fondacione bamirëse siguruan 42.6 milionë dollarë për think tank-e që promovonin islamofobinë midis viteve 2001 dhe 2009. Disa prej këtyre fondacioneve kishin mbështetur prej kohësh grupe të djathta dhe kolonësh në Izrael, dhe përfituesit e tyre përfshinin organizata të themeluara nga ish-oficerë të Forcave të Mbrojtjes së Izraelit.

Robinson nuk ishte një përfitues periferik i këtij rrjeti. Ai ishte produkti i tij më i dukshëm publikisht në Britani. Në tetor 2025, marrëdhënia u bë e qartë në nivel shtetëror. Robinson udhëtoi në Izrael si i ftuar i Amichai Chikli, ministrit izraelit për Çështjet e Diasporës dhe Luftën kundër Antisemitizmit në qeverinë Netanyahu. Sipas mediave izraelite, bileta e avionit dhe akomodimi i Robinsonit u paguan nga qeveria izraelite. I shoqëruar nga Chikli, Robinson vizitoi parlamentin izraelit, një vendbanim në Bregun Perëndimor dhe kufirin me Gazën, duke përfunduar me një fjalim para qindra njerëzve në Tel Aviv International Salon, ku dënoi njohjen nga Britania të një shteti palestinez.

Vizita shkaktoi dënim të menjëhershëm — jo nga grupet pro-palestineze, por nga vetë establishmenti hebre britanik. Board of Deputies of British Jews, organizmi më i njohur komunitar hebre në vend, e quajti Robinsonin “një rrugaç që përfaqëson më të keqen e Britanisë”. Reagimi i Bordit vuri në dukje një dallim që përshkon të gjithë këtë histori: institucionet kryesore hebreje në Britani dhe gjetkë janë distancuar vazhdimisht nga Robinsoni dhe e djathta ekstreme, ndërsa një shtresë e caktuar organizatash pro-Izrael me bazë në Amerikë i ka financuar vazhdimisht.

Rasti Robinson është vetëm një nyje në një rrjet më të gjerë. Middle East Forum ka ofruar mbështetje financiare për aktivistë anti-islam që përballeshin me ndjekje penale në Zvicër, Francë, Gjermani, Holandë, Belgjikë, Danimarkë, Spanjë dhe Greqi, dhe ka financuar aktivistë të lëvizjes Counterjihad në apelimet ligjore në gjithë kontinentin. Në Holandë, Geert Wilders — partia e të cilit e ka përshkruar Islamin si një ideologji totalitare dhe ka kërkuar ndalimin e Kuranit — mori financim nga donatorë në këtë të njëjtin rrjet. Gjatë fushatës zgjedhore franceze të vitit 2024, Amichai Chikli, i njëjti ministër izraelit që priti Robinsonin, mbështeti publikisht partinë e ekstremit të djathtë të Marine Le Pen, në atë që analistët e përshkruan si provë të mëtejshme të konvergjencës në rritje midis qeverisë së djathtë të Izraelit dhe lëvizjeve të ekstremit të djathtë evropian.

Strategjia, siç e ka përshkruar sociologu David Miller — karriera akademike e të cilit u bë vetë viktimë e këtyre betejave politike — ndoqi një hark të qëllimshëm. Sionistë amerikanë udhëtuan drejt Evropës Perëndimore në vitet 2000 për të bindur figura të së djathtës ekstreme të asaj kohe të hiqnin dorë nga pozicionet e tyre historikisht antisemite dhe ta ridrejtonin energjinë e tyre politike kundër Islamit dhe myslimanëve, duke krijuar atë që u bë e njohur si lëvizja kundër-xhihad, e organizuar nën struktura bashkërendimi transnacional të financuara në masë të madhe nga lëvizja sioniste në Shtetet e Bashkuara. Ky riorientim ideologjik ishte operativisht elegant: strukturat ekzistuese të zemërimit nacionalist në Evropë, të drejtuara më parë kundër hebrenjve, u kthyen 180 gradë dhe u drejtuan kundër myslimanëve.

Në vitin 2024, operacioni mori një dimension teknologjik. Al Jazeera zbuloi se Ministria izraelite për Çështjet e Diasporës financoi një fushatë dezinformimi me vlerë shumë milionë dollarë, të drejtuar nga Stoic, një kompani marketingu me bazë në Tel Aviv, e cila përdori përmbajtje të gjeneruar nga inteligjenca artificiale për të përhapur ndjenja anti-myslimane në platformat sociale amerikane, duke synuar ligjvënësit dhe duke u përpjekur të krijonte përçarje midis komuniteteve minoritare dhe mbështetësve pro-palestinezë. Si OpenAI ashtu edhe Meta konfirmuan ekzistencën e kësaj fushate ndikimi.