> ## Content Index
> Fetch the complete content index at: https://everteta.net/llms.txt
> Use this file to discover other available public pages before exploring further.

# PLANI I FSHEHTE I NEOKONËVE PER TA ÇJERRË SHQIPERINE
- URL: https://everteta.net/plani-i-fshehte-neokon-per-ta-cjerre-shqiperine/
- Published: 2026-06-09T11:29:10.000Z
- Updated: 2026-06-09T11:29:10.000Z
- Description: NJË PLATFORMË PËR QIRA: NGA KAMPI I MUJAHEDINËVE TE BREGDET I KUSHNERIT
- Author: Dorand Vojka
- Tags: Kombi Shqiptar, #Import 2026-09-17 02:13

**NJË PLATFORMË PËR QIRA: NGA KAMPI I MUJAHEDINËVE TE BREGDET I KUSHNERIT**

Historia e asaj se si familja e një presidenti amerikan erdhi të rrethojë një lagunë të mbrojtur shqiptare nuk fillon në vitin 2024, as me një jaht pranë bregdetit të Vlorës. Ajo fillon më shumë se një dekadë më parë, me një grup tjetër të huajsh dhe një kompleks tjetër të rrethuar — dhe me të njëjtin instinkt qeverisës që ka formësuar shtetësinë shqiptare në dy kryeministra: gatishmërinë për ta dhënë vendin me qira, tokën dhe pozicionin e tij strategjik, patronëve të fuqishëm në këmbim të favoreve. Për të kuptuar bregdetin, fillo me kampin.

Në vitin 2013, në muajt e fundit të qeverisë së Kryeministrit Sali Berisha, Shqipëria pranoi një kërkesë që asnjë vend evropian nuk ishte dashur ta pranonte plotësisht. Shtetet e Bashkuara dhe Kombet e Bashkuara po kërkonin një vend për Mujahedinët e Khalq, MEK-un — një organizatë opozitare iraniane, dikur në listën e terrorizmit të vetë Uashingtonit, që kishte kaluar dekada në Irak nën Sadam Huseinin dhe tani nuk kishte ku të shkonte. Anëtarët e parë mbërritën në maj 2013\. Deri sa zhvendosja u përfundua në shtator 2016, nën pasardhësin e Berishës, Edi Rama, rreth tre mijë anëtarë të MEK-ut u vendosën në Kampin Ashraf-3, një kompleks i fortifikuar në Manëz, rreth tridhjetë kilometra nga Tirana.

Pse Shqipëria tha po kur të tjerët hezituan? Ministri i Jashtëm i asaj periudhe, Ditmir Bushati, dha përgjigjen e sinqertë: qeveria shpresonte që mikpritja e saj të fitonte favore nga Uashingtoni. Ajo fjali është çelësi i gjithçkaje që vijon. MEK-u nuk u zhvendos në Shqipëri sepse Shqipëria kishte ndonjë interes në opozitën iraniane. Ajo u zhvendos atje sepse strehimi i tij ishte një shërbim që Shqipëria mund t’i bënte Shteteve të Bashkuara — dhe një shërbim i bërë Uashingtonit është një borxh që Uashingtoni e mban mend.

Por MEK-u nuk është një rast bamirësie neutral. Ai ekziston për të përmbysur qeverinë në Teheran. Duke e pranuar atë, Shqipëria mbjell në tokën e saj bazën e përparme të një pale në konfrontimin e gjatë midis Shteteve të Bashkuara, Izraelit dhe Republikës Islamike të Iranit. Pasojat nuk ishin teorike. Në vitin 2022 Irani lançoi një sulm kibernetik që paralizoi sistemet qeveritare shqiptare, një sulm që Tirana e atribuoi strehimit të MEK-ut; Shqipëria ndërpreu marrëdhëniet me Iranin, dhe autoritetet më vonë ndaluan atë që e përshkruan si një komplot të forcave të Kudsit iraniane kundër disidentëve. Një komb i vogël ballkanik e kishte bërë veten një fushëbetejë në një luftë të Lindjes së Mesme, dhe qytetarët e tij përthithën rrezikun.

Për të parë se çfarë lufte kishte hyrë Shqipëria, mjaftonte të shihje se kush vinte në kamp. Samitet e MEK-ut në Ashraf-3 u bënë një pelegrinazh për figurat më hawkish në politikën amerikane — rrjeti që identifikohet prej kohësh me linjën maksimaliste ndaj Iranit dhe alinjimin më të ngushtë me Izraelin. John Bolton, që do të bëhej këshilltar i sigurisë kombëtare i Trumpit dhe që shprehu hapur një plan për ndryshim regjimi në Teheran, ishte një folës i paguar i MEK-ut. Mike Pompeo udhëtoi në Ashraf-3 në maj 2022 dhe u fotografua me lideren e MEK-ut, Maryam Rajavi. Mike Pence mbajti një fjalim kryesor në Shqipëri në vitin 2022 për një tarifë, sipas deklarimeve, prej 190,000 dollarësh. Këto nuk ishin angazhime të rastësishme. Ato ishin fytyra publike e një politike: territori shqiptar si një bazë për fushatën amerikane dhe izraelite kundër Iranit.

Ndër figurat në orbitën e Boltonit ishte një njeri që do të kishte rëndësi të madhe për të ardhmen e Shqipërisë. Richard Grenell shërbeu si zëdhënës i Boltonit në Kombet e Bashkuara — një protexhé i figurës më të shquar hawk ndaj Iranit në jetën publike amerikane. Grenell u bë më pas ambasador i Trumpit në Gjermani, drejtor i përkohshëm i inteligjencës kombëtare dhe i dërguar i posaçëm për Ballkanin. Ai është fije që lidh botën e kampit me botën e bregdetit.

Në vitin 2021, pasi administrata e parë e Trumpit përfundoi, Grenell i ktheu marrëdhëniet e ndërtuara në detyrë në biznes privat. *New York Times* raportoi se Jared Kushner dhe Richard Grenell “po i afroheshin marrëveshjeve të mëdha në Shqipëri dhe Serbi, duke përfituar pjesërisht nga marrëdhëniet e ndërtuara ndërsa Presidenti Trump ishte në detyrë”. Kushner e ka kredituar Grenellin që sugjeroi së pari aventurën në Shqipëri dhe hapi dyert. I njëjti i dërguar që lëvizte në një rajon të formësuar nga fuqia amerikane tani udhëhiqte dhëndrin e presidentit drejt bregdetit të tij.

Dhe Edi Rama bëri me bregdetin atë që paraardhësi i tij kishte bërë me kampin. Aty ku qeveria e Berishës hapi derën për MEK-un për të kënaqur Uashingtonin, Rama hapi Adriatikun për të kënaqur familjen e presidentit të ardhshëm amerikan, duke e quajtur interesin e Kushnerit një burim krenarie kombëtare dhe duke premtuar se projekti do të vazhdonte për sa kohë që ai qeveris. Instinkti ishte identik; vetëm aseti kishte ndryshuar — nga një kamp i rrethuar në brendësi te bregdeti më i bukur që zotëron vendi.

Automjeti është **Affinity Partners**, firma që Kushner themeloi në vitin 2021, dhe personeli i saj lexohet më pak si një ekip pasurish të paluajtshme sesa si një ribashkim i rrjetit të politikës së jashtme që e bëri Shqipërinë një platformë që në fillim. Ndër figurat e saj janë Avi Berkowitz, që udhëhoqi negociatat e Shtëpisë së Bardhë për Marrëveshjet e Abrahamit; një gjeneral i dalë në pension ndonjëherë i kredituar me ndihmën për të krijuar termin; dhe një ish-shef i stafit të Senatit që është gjithashtu këshilltar në firmën e survejimit Palantir. Shefi i saj financiar mori një letër të drejtpërdrejtë nga kryetari i Komitetit të Financave të Senatit, Ron Wyden, pasi deklarimet treguan se shumica dërrmuese e fondeve që ajo menaxhonte vinin nga Fondi Sovran i Arabisë Saudite dhe qeveri të tjera të Lindjes së Mesme — para që Wyden sugjeroi se ato qeveri po i përdornin për të paguar miliona në tarifa dhëndrit të presidentit. Firma është kapitalizuar me rreth dy miliardë dollarë nga fondi sovran i Arabisë Saudite dhe 1.5 miliardë të tjerë nga fondet e Katarit dhe Emirateve të Bashkuara Arabe.

Vetë Kushner nuk është një zhvillues neutral. Si këshilltar i lartë i Trumpit ai ishte arkitekti kryesor i politikës së Lindjes së Mesme të administratës, dhe afërsia e tij me kryeministrin izraelit Benjamin Netanyahu është çështje e gjatë rekordi publik. Ai ndërtoi Marrëveshjet e Abrahamit dhe themeloi një institut për t’i thelluar ato.

Dhe Rama hoqi çdo dyshim se ku qëndron. Alinjimi i tij me Izraelin nuk ka qenë i llojit të qetë dhe transaksional që një vend i vogël e mban për bashkëpunim sigurie; ai ka qenë i zëshëm, i përsëritur dhe i ofruar kur asgjë nuk e detyronte. Në prill 2025 ai udhëtoi në Izrael, e quajti Hamas-in “nazistët e shekullit të ri” dhe pranoi nga Presidenti Isaac Herzog Medaljen Presidenciale të Nderit, dekoratën më të lartë civile të Izraelit. Në qershor 2025 ai njoftoi mbështetjen e tij për sulmet izraelite ndaj Iranit. Në mars 2026, në podcast-in e tij, ai e quajti operacionin ushtarak SHBA-Izrael kundër Iranit “të justifikuar”. Dhe në janar 2026 ai iu drejtua Knesset-it, e lavdëroi Netanyahu-n me emër dhe e shtoi Shqipërinë në “Bordin e Paqes për Gazën” të themeluar nga Donald Trump, duke bërë që Netanyahu ta falëndëronte personalisht. Ajo që e bën këtë të jashtëzakonshme nuk është se një shtet evropian bashkëpunon me Izraelin. Është se lideri i një vendi më shumë se gjysmë mysliman zgjodhi, herë pas here, të merrte anën e Izraelit në luftën e tij me Iranin në termat më demonstrative, pa asnjë përfitim të dukshëm për Shqipërinë dhe kundrejt protestave të protestuesve në kryeqytetin e tij. Një koment shqiptar e kapi dinamikën me një frazë: se rruga e Shqipërisë drejt Brukselit tani kalon nëpër Tel Aviv.

Ky artikull nuk pohon se këto fakte janë hallka në një dizajn të vetëm të koordinuar; dëshmia nuk e vendos atë. Ajo që ato vendosin është një model dhe një drejtim. Një qeveri që strehu një organizatë anti-Teheran për të kënaqur Uashingtonin, që u bë fushëbetejë në konfrontimin me Iranin, që thelloi lidhjet e saj me Izraelin vit pas viti, dhe kryeministri i së cilës u ofrua vullnetarisht në anën e Izraelit në termat më publike, është e njëjta qeveri që tani po i dorëzon bregdetin e saj familjes së presidentit amerikan — e udhëhequr atje nga një i dërguar që u rrit nën figurën më të shquar hawk ndaj Iranit në Uashington. Lexuesi mund të nxjerrë nga kjo atë që do.

Dhe kështu arrijmë te bregdeti. Në vitin 2024 qeveria e Ramës deklasifikoi ishullin e Sazanit dhe rishkroi rregullat që mbrojnë ligatinat e Vjosës-Nartës. Më 30 dhjetor 2024 — pesë ditë para inaugurimit të dytë të Trumpit — Komiteti i Investimeve Strategjike që Rama e kryeson personalisht i dha statusin e investitorit strategjik një automjeti të Kushnerit për një resort prej 1.4 miliardë eurosh në Sazan. Në janar 2025 Ivanka Trump vizitoi gadishullin e Zvërnecit ndërsa policia i mbante banorët larg. Lejet pasuan, kurrë të publikuara siç duhet; titujt e tokës qëndrojnë në litigim të kontestuar; pronësia kalon përmes guackave holandeze dhe aksionarëve anonimë shqiptarë të inxhinieruar poshtë pragut të zbulimit. Laguna e flamingove po rrethohet dhe po mbushet.

Është e njëjta transaksion që Shqipëria ka bërë për më shumë se një dekadë, tani i kryer në tokën e saj më të çmuar. Në vitin 2013 vendi ofroi një kamp në brendësi për të fituar favorin amerikan. Në vitin 2025 ai ofron një bregdet (dhe jo vetëm) për tu bërë vasale e një shteti që i sjell favorizim ne Washington Kryeministrit Rama. Vetëm se tani aseti është bërë më i vlefshëm dhe më i dashur; logjika nuk ka ndryshuar. Toka, ligji dhe sovraniteti shqiptar mbeten monedha në të cilën blihet favori i patronëve të fuqishëm — dhe fatura, siç kanë filluar të kuptojnë qytetarët që tani po mbushin rrugët e Tiranës, paguhet jo nga qeveritë që bëjnë këto marrëveshje, por nga njerëzit që jetojnë në tokën që shitet.

**E Vërteta** — ku e vërteta fiton gjithmonë.