> ## Content Index
> Fetch the complete content index at: https://everteta.net/llms.txt
> Use this file to discover other available public pages before exploring further.

# Shqipëria në prag katastrofe? Dështimi i Kryeministrit Rama dhe Ministrisë së Infrastrukturës dhe Energjisë
- URL: https://everteta.net/shqiperia-ne-prag-katastrofe-deshtimi-i-kryeministrit-rama-dhe-ministrise-se-infrastruktures-se-energjise/
- Published: 2026-09-18T16:28:54.000Z
- Updated: 2026-09-22T01:46:20.000Z
- Description: Shqipëria nuk ka rafineri, nuk ka rezervë strategjike dhe hoqi katër masa mbrojtëse para goditjes së 11 shtatorit. Provat, një nga një, para 8 tetorit.
- Author: Dorand Vojka
- Tags: Kombi Shqiptar

Shqipëria po hyn në një goditje karburanti dhe ushqimi pa asnjë nga tri mbrojtjet që kanë vendet e tjera evropiane. Nuk ka rafineri. Nuk ka rezervë strategjike shtetërore. Dhe gjatë gjashtë muajve të fundit, një nga një, hoqi çdo masë fiskale që e zbuti krizën e mëparshme.

Fatura ende nuk ka mbërritur në dyqan. Ajo do të mbërrijë gjatë dimrit, dhe data e parë kur do ta shohim me shifra zyrtare është 8 tetori.

Kur të mbërrijë, shqiptari do ta përballojë atë me përqindjen më të lartë të buxhetit familjar të shpenzuar për ushqim në Evropë.

Dhe mbi të gjitha këto qëndron një rrezik i dytë, që asnjë prej mjeteve të shtetit shqiptar nuk e prek: mundësia që problemi i këtij dimri të mos jetë çmimi, por mungesa.

Më poshtë janë provat, një nga një.

## NJË: NUK KA RAFINERI

Aty ku ishte [rafineria e Ballshit](https://everteta.net/kush-e-shkaterroi-industrine-e-naftes-ne-shqiperi/) sot ka panele diellore.

Ajo u mbyll në vitin 2019, duke lënë borxhe dhe nëntëqind e nëntëdhjetë e shtatë punëtorë me paga të prapambetura. Në vitin 2022 u çmontua dhe u shit për skrap. Toka u ble për rreth dy milionë euro dhe sot mbi të ngrihet një park fotovoltaik.

Shqipëria nxjerr nga toka e vet rreth gjashtëqind e njëzet e një mijë tonë naftë bruto në vit. Është prodhuesi më i madh i naftës bruto në Ballkanin Perëndimor.

Dhe përpunon zero prej saj.

Çdo litër nafte që digjet në rrugët shqiptare vjen i gatshëm nga rafineri të huaja. Kjo do të thotë se Shqipëria nuk blen naftë bruto, e cila mund të zëvendësohet nga furnizues të ndryshëm. Ajo blen produkt të përfunduar, në një treg ku çmimin e caktojnë të tjerët.

## DY: NUK KA REZERVA

Shqipëria nuk ka rezervë strategjike shtetërore të naftës. Jo të ulët — nuk ka fare.

Ligji që e krijon atë u miratua nga Këshilli i Ministrave më 16 shtator 2026\. Pesë ditë pasi u godit tubacioni saudit. [Shtatë vjet pasi u premtua për herë të parë](https://everteta.net/dhjete-vjet-edi-rama-nuk-ka-me-asgje-per-ti-dhene-shqiperise/).

Objektivi i tij është nëntëdhjetë ditë importi neto, standardi i Bashkimit Evropian. Vendet anëtare të BE-së e mbajnë këtë rezervë sot. Prandaj Komisioni Evropian, edhe pas goditjes së 11 shtatorit, vazhdon të thotë se në Bashkimin Evropian nuk ka problem furnizimi — ka problem çmimi.

Komisioni Evropian e vlerëson përputhshmërinë e Shqipërisë me standardet e sigurisë së furnizimit me naftë në njëzet e tre për qind.

Sa ditë karburant ka Shqipëria sot, nuk është publikuar askund.

Dhe ky dallim duhet kuptuar që tani, sepse ai e mban të gjithë shkrimin. Rezerva strategjike nuk është instrument çmimi. Ajo nuk ia ul faturën askujt me asnjë lek. Ajo bën një gjë të vetme: mban produkt fizik brenda vendit kur tregu nuk e sjell atë.

Është i vetmi mjet që i përgjigjet mungesës. Dhe është i vetmi që Shqipëria nuk e ndërtoi kurrë.

## TRE: MBROJTJET U HOQËN GJATË VITIT

Ky është kalendari, dhe ai duhet lexuar i tëri.

Më 31 mars 2026, qeveria hoqi naftën pa taksa për fermerët, duke e zëvendësuar me pagesa për sipërfaqe të mbjellë. Arsyetimi i kryeministrit: “Naftën e hoqëm, se nuk e ka as BE.”

Në maj përfundoi subvencioni prej pesëdhjetë lekësh për litër për transportin publik, i cili kishte mbuluar vetëm marsin, prillin dhe majin.

Më 19 qershor u shpërnda Bordi i Transparencës, pas tridhjetë e shtatë vendimesh.

Dhe deri në shtator kishte dalë nga fuqia akti normativ i 3 prillit, ai që parashikonte uljen automatike të akcizës me njëzet për qind kur nafta kalonte dyqind e njëzet lekët. Ai ishte aktivizuar dy herë gjithsëj, me një kosto buxhetore prej tridhjetë e shtatë milionë lekësh.

Katër heqje brenda pesë muajsh. E fundit u plotësua javë përpara se tubacioni saudit të ndalonte.

Kur goditja mbërriti, Shqipëria nuk kishte asnjë mekanizëm fiskal në fuqi.

Por te vetë lista ka diçka që duhet parë. Akciza, subvencioni i transportit, nafta pa taksa e fermerit, tavani i Bordit — të katërta janë instrumente çmimi. Secili prej tyre e ul sa paguan qytetari për një litër që ekziston. Asnjëri prej tyre nuk sjell një litër që nuk ekziston.

Edhe sikur qeveria t’i rikthente që të katërta nesër, ato nuk e prekin skenarin e dytë.

## KATËR: GODITJA ËSHTË REALE, DHE VJEN NGA IRAKU

Më 11 shtator, dronë të nisur nga provinca Maysan në Irak goditën stacione pompimi të tubacionit Lindje-Perëndim të Arabisë Saudite.

Duhet thënë saktë se nga erdhën, sepse shumica e mediave po e thonë gabim. Zyra e kryeministrit irakian konfirmoi se dronët u nisën nga territori irakian dhe shkarkoi një komandant ushtarak. Ministria saudite e Jashtme tha se ata “erdhën nga Iraku”. Asnjë grup nuk e mori përgjegjësinë. As Rijadi dhe as Bagdadi nuk përdorën fjalën “houthi”.

Rëndësia e këtij tubacioni nuk është te kapaciteti. Është te gjeografia. Ai e çon naftën saudite drejt Detit të Kuq duke e anashkaluar [Ngushticën e Hormuzit](https://everteta.net/ngushtica-e-hormuzit-21-milje-qe-mbajne-peng-naften-e-botes/), e cila është e mbyllur që nga marsi.

U godit rruga alternative e një rruge të mbyllur. E treta nuk ekziston.

Brenda ditësh, Arabia Saudite pezulloi ngarkesat në Janbu dhe nisi të anulojë kontrata me rafineri evropiane. [Rafineritë evropiane](https://everteta.net/bota-pa-rezerva-kriza-e-energjise-ka-filluar-tani/) janë ndërtuar për naftë të rëndë saudite; zëvendësuesit e lehtë nuk japin të njëjtën sasi nafte të bardhë. Prandaj mungesa e naftës bruto kthehet drejtpërdrejt në mungese të naftës së rafinuar — pikërisht produkti që përbën mbi gjashtëdhjetë për qind të konsumit shqiptar.

## PESË: MBROJTËSI ËSHTË PËRÇUESI

Çmimi i referencës i S&P Global Platts, ai që përdoret për zhdoganimin e karburanteve në Shqipëri, ishte një mijë e katërqind e dyzet e gjashtë dollarë për tonë më 8 shtator. Më 12 shtator kuotohej një mijë e gjashtëqind e nëntëmbëdhjetë.

Katër ditë.

Dhe këtu është prova më e rëndë e këtij shkrimi.

Bordi i Transparencës, organi që supozohet se e mbron konsumatorin shqiptar, i ndërton tavanet e veta duke u nisur nga kuotimet e Platts, plus taksat, doganat dhe një marzh fitimi të kufizuar.

Instrumenti i mbrojtjes është i indeksuar te numri që kriza e fryn.

Bordi nuk mund ta izolojë konsumatorin nga Platts, sepse Bordi është Platts plus taksa. Nga ndërtimi i tij, ai nuk e thith goditjen. Ai e përcjell atë. E vetmja gjë që mund të bëjë është të shtrëngojë marzhin e tregtarit dhe të lejojë uljen e akcizës.

Dhe ka një kufi të dytë, i cili u provua në praktikë këtë vit. Bordi mund të caktojë çmim vetëm për diçka që ndodhet në treg. Kur më 26 mars ai e vendosi tavanin nën koston e importit, importuesit nuk shitën më lirë. Ndaluan shitjen.

Në një krizë çmimi, tavani mbron. Në një krizë mungese, i njëjti tavan e përshpejton zbrazjen e depove.

## GJASHTË: ÇMIMI TASHMË ËSHTË RRITUR

Nafta në Shqipëri shitet [dyqind e njëzet e nëntë](https://everteta.net/a-do-te-rriten-perseri-cmimet-e-karburantit/) lekë litri. Benzina dyqind e nëntëmbëdhjetë.

Më 19 qershor, në vendimin e fundit të Bordit para se ai të shpërndahej, tavani ishte njëqind e shtatëdhjetë e gjashtë lekë.

Pesëdhjetë e tre lekë më shumë brenda tre muajsh. Tridhjetë për qind.

Në terma absolutë, Shqipëria ka naftën e tretë më të shtrenjtë në Evropë, pas Danimarkës dhe Norvegjisë. Por matur ndaj fuqisë blerëse, ajo është e para.

Një litër naftë përfaqëson tre presje pesëdhjetë e gjashtë për qind të të ardhurave mesatare ditore të një shqiptari — përqindja më e lartë në kontinent, dy presje gjashtë herë më shumë se mesatarja evropiane. Për një danez, po ai litër përfaqëson një presje zero gjashtë për qind.

Danimarka e ka naftën më të shtrenjtë. Shqiptari e paguan më rëndë.

Por çmimi është ana e problemit që ende ka përgjigje. Një litër dyqind e njëzet e nëntë lekë shqiptari mund ta paguajë duke hequr diçka tjetër nga buxheti i muajit. Për një litër që nuk është aty, nuk ekziston çmim që e zgjidh problemin.

Dhe të dhënat tregojnë se kërkesa shqiptare nuk po bie. Pavarësisht çmimeve rekord, shitjet e karburanteve këtë vit janë rritur, jo ulur. Kjo do të thotë se nëse sasia mungon, ajo nuk balancohet vetvetiu nga konsumatorë që heqin dorë. Ajo balancohet në radhë.

## SHTATË: NË USHQIME ENDE NUK KA MBËRRITUR

Dhe tani pjesa që askush nuk po e thotë.

Sipas të dhënave zyrtare të INSTAT-it për gushtin 2026, të publikuara më 8 shtator, inflacioni i transportit është dymbëdhjetë për qind në vit. Inflacioni i ushqimeve është dy presje tetë për qind.

Në krahasim me korrikun, çmimet e ushqimeve në gusht ranë me zero presje katër për qind.

Indeksi i harmonizuar evropian për bukën dhe drithërat në Shqipëri qëndron në njëqind presje shtatëdhjetë e tre, me bazë njëqind për vitin 2025\. Praktikisht i palëvizur.

Goditja është plotësisht e dukshme te transporti. Te rafti i dyqanit ajo nuk ka mbërritur.

Historia e krizave të mëparshme tregon se ky kalim merr tre deri në gjashtë muaj. Kjo do të thotë tremujori i fundit i këtij viti dhe fillimi i vitit të ardhshëm.

Data e parë kur do ta shohim me shifra zyrtare është 8 tetori, kur INSTAT publikon indeksin e çmimeve të konsumit për shtatorin — leximi i parë që përmban brenda vetes goditjen e tubacionit.

Por ky afat prej tre deri në gjashtë muajsh vlen vetëm për një kanal: kalimin e kostos. Kostoja udhëton ngadalë, sepse ajo negociohet, thithet dhe shtyhet nga kontrata në kontratë derisa arrin te rafti.

Mungesa nuk udhëton ngadalë. Nëse kamioni nuk niset, rafti zbrazet brenda ditësh.

Tetë tetori është data e sinjalit të çmimit. Sinjali tjetër, nëse vjen, nuk do të presë një publikim statistikor.

## TETË: KUR TË MBËRRIJË, NE JEMI MË TË EKSPOZUARIT

Sipas Anketës së Buxhetit të Familjes së INSTAT-it për vitin 2024, familja mesatare shqiptare shpenzon tridhjetë e nëntë presje gjashtë për qind të buxhetit të vet për ushqim dhe pije joalkoolike.

Për transport shpenzon shtatë presje një për qind.

Mbani mend këto dy shifra, sepse ato e ndryshojnë të gjithë llogarinë. Një goditje e naftës e godet familjen shqiptare shumë më rëndë përmes ushqimit sesa përmes pompës. Pompa është pjesa e dukshme dhe pjesa e vogël.

Në Bashkimin Evropian, ushqimi zë rreth një të tretën e peshës që zë në Shqipëri.

Mbi këtë vjen taksimi. Shqipëria aplikon TVSH njëzet për qind mbi ushqimet, ndër më të lartat në Evropë. Serbia aplikon dhjetë, Kosova tetë, Maqedonia e Veriut pesë, Mali i Zi shtatë.

Rezultati matet: sipas Eurostat, niveli i çmimeve të ushqimeve në Shqipëri është njëqind e tre presje tetë kundrejt njëqind të Bashkimit Evropian. Shqiptari i blen ushqimet më shtrenjtë se mesatarja evropiane, me të ardhura që janë dyzet e tre për qind të asaj mesatareje.

Dhe ekspozimi nuk shpërndahet njësoj. Pesëdhjetë e katër për qind e banorëve të zonave rurale në Shqipëri janë në rrezik varfërie ose përjashtimi social — shkalla më e lartë në Evropë. Ndër familjet me fëmijë, shifra është dyzet e katër presje pesë për qind, dy herë mesatarja e Bashkimit Evropian.

Dhe pesha e ushqimit në buxhet ka një kuptim të dytë, që zakonisht nuk thuhet. Familja që shpenzon dhjetë për qind të buxhetit për ushqim ka ku të lëvizë: nga mishi te veza, nga marka te prodhimi bazë, nga supermarketi te tregu. Familja që shpenzon dyzet për qind i ka bërë tashmë ato lëvizje.

Ajo që i mbetet nuk quhet zëvendësim. Quhet heqje.

## NËNTË: E KEMI PARË NJË KRIZË — POR JO KËTË

Në vitin 2022, pas goditjes së mëparshme energjetike, inflacioni mesatar vjetor në Shqipëri arriti gjashtë presje shtatë për qind — niveli më i lartë në njëzet e katër vjet. Maja ishte tetë presje tre për qind në tetor.

Inflacioni i ushqimeve atë vit ishte rreth dymbëdhjetë për qind. Dyfishi i inflacionit të përgjithshëm.

Buka kaloi nga shtatëdhjetë lekë në shtator 2021 në njëqind e njëzet lekë. Shtatëdhjetë e një për qind. Orizi u shtrenjtua me dymbëdhjetë presje pesë për qind, sheqeri dhe fasulet me dhjetë. Mishi i viçit me njëzet. Mishi i derrit u dyfishua.

Dhe konsumi ra. Konsumi i mishit të përpunuar u tkurr me njëzet e pesë për qind brenda vitit. Një përpunues e përshkroi kështu: aty ku konsumatori shpenzonte njëqind lekë për salçiçe dhe mish, sot shpenzon shtatëdhjetë e pesë.

Qeveria u përgjigj më 8 shtator 2022 me një paketë antikrizë prej dyzet e tre presje një miliardë lekësh — rreth katërqind e shtatëdhjetë milionë euro. Paga minimale u rrit shtatë për qind. Pensionet u indeksuan gjashtë për qind shtesë. Ndihma ekonomike u rrit dhjetë për qind dhe u dyfishua për nëna beqare me dy fëmijë.

Dhe tani fjalia që e mban këtë shkrim.

Atëherë Shqipëria kishte më shumë mbrojtje sesa ka sot. Kishte Bordin. Kishte naftën pa taksa për fermerët. Kishte hapësirë fiskale që e përdori.

Të gjitha këto u hoqën gjatë vitit 2026, përpara se goditja e re të mbërrinte.

Por ka edhe një dallim të dytë, dhe ai nuk ngushëllon.

Kriza e vitit 2022 ishte e rëndë, por ishte krizë çmimi. Produkti ekzistonte. Raftet ishin plot. Buka kushtoi njëqind e njëzet lekë, por buka ishte aty. Kur nafta ruse doli nga tregu evropian, Evropa e zëvendësoi me naftë amerikane, norvegjeze dhe të Lindjes së Mesme. U pagua shtrenjtë, por u gjet. Asnjë shqiptar nuk qëndroi në radhë për një litër.

Pikërisht prandaj precedenti nuk na ndihmon. Ai na mësoi si duket shtrenjtësia, dhe atë përgjigje e dimë: hiq mishin, shkurto ngrohjen, shty faturën. Nuk na mësoi asgjë për skenarin tjetër, sepse nuk e kemi jetuar.

E dimë si duket e shtrenjta. Nuk e dimë si duket e zbrazëta.

## DHJETË: DHE SHTETI FITON

Në çmimin që paguan shoferi shqiptar, rreth gjysma shkon te shteti. Akciza tridhjetë e nëntë presje katër lekë. Taksa e qarkullimit njëzet e shtatë lekë. Taksa e karbonit tre lekë. Mbi të gjitha, TVSH njëzet për qind. Rreth njëqind lekë nga çdo litër.

TVSH-ja llogaritet në përqindje. Sa herë që çmimi i importit rritet, të ardhurat e shtetit rriten automatikisht, pa asnjë vendim politik.

Nga marsi deri në korrik, shteti mblodhi rreth njëzet presje dy miliardë lekë nga importi i karburanteve. Një presje shtatë miliardë lekë më shumë se një vit më parë — rreth tetëmbëdhjetë milionë e gjysmë euro — ndërsa volumi i importuar ishte një presje dy për qind më i ulët.

Lehtësimi fiskal i dhënë në të gjithë atë periudhë ishte tridhjetë e shtatë milionë lekë.

Duke krahasuar dy shifrat e publikuara, llogaritja e E Vërtetës është kjo: për çdo një lek të kthyer te qytetari, shteti mblodhi rreth dyzet e gjashtë lekë shtesë.

Dhe një detaj që fermerët e ngritën vetë. Më 7 prill, blegtorët protestuan para Ministrisë së Bujqësisë dhe kërkuan që nafta të taksohej si karburanti i jahteve. Krahasimi është i saktë: karburanti i jahteve taksohet dyzet lekë për litër, pa TVSH dhe pa akcizë, ndërsa nafta e traktorit dhe e kamionit mban mbi pesëdhjetë për qind taksa.

Ministrat u premtuan atëherë një rishikim të skemës në shtator. Është shtator. Nafta është rritur tridhjetë për qind. Rishikimi nuk është publikuar.

## NJËMBËDHJETË: DHE E GJITHA KJO SUPOZON SE DO TË KETË NAFTË

Çdo llogari e mësipërme — çmimi, taksa, të ardhurat e shtetit, buxheti i familjes — mbështetet në një supozim të vetëm që nuk është thënë me zë: se do të ketë një litër për të shitur.

Ai supozim ka rënë tashmë një herë këtë vit.

Më 27 mars, një ditë pasi Bordi i Transparencës e caktoi tavanin nën koston e importit, shoqata e kompanive të hidrokarbureve njoftoi ministritë se po pezullonte shitjen me shumicë dhe po ndalonte zhdoganimin në Porto Romano. Tregu shqiptar mësoi brenda njëzet e katër orësh se furnizimi i tij nuk është një e dhënë e natyrës. Është një vendim tregtar që dikush tjetër e merr.

Më 12 shtator, të njëjtët operatorë thanë se situata rrezikon “si kurrë në histori të mos ketë fare produkt në treg”.

Ky është pohim i importuesve dhe duhet lexuar duke ditur kush e bën. Ata kërkojnë uljen e akcizës, dhe tetë prej tyre janë në gjyq me shtetin për metodologjinë e Bordit. Kanë interes ta paraqesin situatën të rëndë. Por janë gjithashtu të vetmit që e mbajnë fizikisht stokun në këtë vend, dhe thonë se ai stok ka mbaruar.

Prapa tyre nuk ka asgjë. Kjo nuk është figurë letrare. Ligji për rezervën strategjike u miratua pesë ditë pas goditjes dhe rezerva do të ndërtohet gradualisht, sipas një plani veprimi që do të hartohet më vonë. Rregullorja zbatuese parashikohet brenda dymbëdhjetë muajsh nga hyrja e ligjit në fuqi.

Dhe këtu është pyetja që nuk ka përgjigje të publikuar askund: nëse nafta nuk mjafton, kush e merr të parin?

Spitalet? Ambulancat? Furrat e bukës? Pompat e ujit? Traktorët në fushat që duhen ujitur? Autobusët? Nuk ekziston asnjë skemë e publikuar prioritetesh, asnjë plan racionimi, asnjë procedurë shpërndarjeje emergjence. Revista Monitor, duke shqyrtuar mekanizmat mbrojtëse që Shqipëria ka por nuk i përdor, nuk identifikoi asnjë ligj emergjence për furnizimin, kufizimin e eksportit apo racionimin.

Dhe atëherë bie edhe llogaria e shtetit.

TVSH-ja mbi zero litra është zero. Akciza mbi zero litra është zero. Njëzet presje dy miliardë lekët që buxheti mblodhi nga marsi deri në korrik varen nga vazhdimi i qarkullimit. Në skenarin e mungesës fizike, qytetari mbetet pa naftë dhe shteti mbetet pa të ardhura — me ndryshimin se qytetari nuk ka bilanc ku ta shkruajë humbjen.

## TETË TETORI

Bashkimi Evropian mund të thotë se nuk ka problem furnizimi sepse vendet anëtare mbajnë nëntëdhjetë ditë rezervë.

Shqipëria mban një datë.

Më 8 tetor, INSTAT publikon indeksin e çmimeve të konsumit për shtatorin. Nëse inflacioni i ushqimeve fillon të lëvizë dhe indeksi i bukës del nga njëqind presje shtatë, kalimi ka nisur.

Deri atëherë, ja çfarë dihet me siguri. Vendi që nxjerr më shumë naftë bruto se çdo shtet tjetër i Ballkanit Perëndimor nuk ka rafineri, sepse e shiti për skrap. Nuk ka rezervë, sepse ligji u miratua pesë ditë pas goditjes. Nuk ka mbrojtje fiskale, sepse i hoqi të katërta gjatë vitit. Dhe ka një bord mbrojtës që e merr çmimin nga i njëjti burim që e shkakton problemin.

Një pensionist në fshat merr njëmbëdhjetë mijë e tetëqind e shtatëdhjetë e tetë lekë në muaj. Indeksimi i korrikut ia shtoi treqind e njëzet lekë.

Një litër naftë kushton dyqind e njëzet e nëntë.

E gjithë rritja e këtij viti i blen atij një litër e gjysmë naftë në muaj.

Por edhe ajo llogari është optimiste, sepse ajo supozon se litri do të jetë atje kur ai të shkojë ta blejë.

Kjo është pyetja e vërtetë e këtij dimri, dhe askush në Tiranë nuk i është përgjigjur ende.

*E Vërteta — aty ku e vërteta gjithmonë fiton.*