VAR: FIFA KUNDER EGJYPTIT

GOLI QË UDHËTOI TETËDHJETË METRA PRAPA: PADREJTËSIA QË I HOQI EGJIPTIT MREKULLINË E VET

Për rreth gjashtëdhjetë minuta në Atlantë, Egjipti po shkruante një nga përrallat më të bukura të këtij Kampionati Botëror. Faraonët, të renditur të njëzetët në botë, po mundnin Argjentinën e Lionel Messit — kampionët në fuqi — me 1-0, pasi kishin ndaluar edhe një penallti të Messit në pjesën e parë. Dhe pastaj erdhi çasti që Egjipti mendoi se do ta kthente përrallën në legjendë. Mohamed Salah, kapiteni dhe shpirti i ekipit, çau mbrojtjen dhe ia shërbeu topin Mostafa Zikos, i cili e dërgoi me qetësi në rrjetë, përtej Emiliano Martinezit. 2-0. Zikoja hoqi bluzën dhe nisi festimin e egër. Stadiumi u drodh. Egjipti ishte, për një çast të vetëm, në prag të një nga befasive më të mëdha në historinë e Kupës së Botës.

Pastaj erdhi VAR-i, dhe festa u kthye në hidhërim.

Arbitri Francois Letexier u thirr të shihte ekranin. Jo për diçka që kishte ndodhur në zonën e Argjentinës, jo në fazën e fundit të aksionit — por për një prekje fanellë dhe një shkelje këmbe nga Marwan Attia mbi Lisandro Martinezin, që kishte ndodhur rreth tetëdhjetë metra larg portës, pothuajse në vijën e vet anësore të Egjiptit, dhjetë sekonda para se topi të hynte në rrjetë. Pas një aksioni të gjatë, me shumë pasime dhe një distancë të tërë fushe, goli u anulua. Mrekullia e Egjiptit u fshi për një gabim minimal, aq larg nga porta sa, siç u tall një gazetar, “po të kishte shkuar VAR-i edhe pak më prapa, do të përfshihej edhe Tutankamoni”.

Ky nuk ishte thjesht mendimi i tifozëve egjiptianë. Ishte gjykimi i vetë ekspertëve më të njohur të futbollit botëror. Analisti i The Athletic, Graham Scott, e quajti një “ndërhyrje befasuese dhe një tejkalim masiv të rolit të VAR-it”. Komentatori legjendar Ian Darke shkroi se kishte “një nuancë farse” në anulimin e atij goli — “një gol që do të kishte qëndruar për njëqind e pesëdhjetë vjet para VAR-it”. Rob Harris i Sky Sports vuri në dukje se teknologjia në futboll “nuk u konceptua kurrë për këtë — për ta kthyer lojën aq gjatë prapa për të rishikuar një kontakt të butë në anën tjetër të fushës”. Madje edhe kur rregulli mund ta lejonte teknikisht ndërhyrjen, ajo që të gjithë panë ishte një drejtësi e zbatuar në mënyrë të tillë që i vodhi një ekipi të vogël momentin e tij më të madh.

Dhe padrejtësia nuk mbaroi aty. Ndërsa Egjipti dënohej për një prekje tetëdhjetë metra larg, në anën tjetër të fushës dukej se mbizotëronte një standard tjetër. Në ndërtimin e golit të parë të Argjentinës, sipas relatimeve, kishte dy incidente për të cilat VAR-i nuk bëri asnjë kontroll. Në fund të ndeshjes, Alexis Mac Allister dukej se kapi nga fanella Hamdi Fathin brenda zonës — nuk u dha asgjë. Dhe në minutat e fundit, Salah pretendoi se ishte penguar nga Julian Alvarez teksa sulmonte zonën argjentinase — përsëri, asgjë. Siç e formuloi eksperti egjiptian Ahmad Yousef: “Nëse ai do të kishte qenë Lionel Messi ose dikush tjetër me fanellën e Argjentinës, pyetja është nëse do të kishte pasur të njëjtin konsistencë.” Ajo mospërputhje — një rreptësi e pamëshirshme ndaj Egjiptit, një butësi e përsëritur ndaj kampionëve — është ajo që e ka lënduar më thellë popullin egjiptian.

Egjipti shënoi sërish dhjetë minuta më vonë, duke e bërë përsëri 2-0. Por diçka ishte thyer. Dëshpërimi u kthye në karta të verdha — njëra pas tjetrës për lojtarët egjiptianë, dhe një për vetë trajnerin Hossam Hassan, i ndëshkuar teksa protestonte. Dhe pastaj Messi, i frustruar gjithë ndeshjen, gjeti barazimin, dhe Argjentina përfundoi një rikthim befasues për të fituar 3-2, duke kaluar në çerekfinale. Po të kishte qëndruar goli i parë i Zikos, Egjipti do të kishte mbetur në epërsi. Në vend të kësaj, Faraonët u nisën për në shtëpi.

Pas ndeshjes, Hossam Hassan nuk deshi t’i zbuste fjalët. “Nuk jam i bindur me këtë përfundim. Nuk jam i bindur me mënyrën se si u zhvilluan gjërat gjatë kësaj ndeshjeje,” tha ai. “Nuk dua të përpiqem ta them bukur këtu, me fjalë të zgjedhura, duke thënë ‘fat i keq’ e kështu me radhë. Ne u trajtuam padrejtësisht sot. Ne pësuam një padrejtësi.”

Ai ka të drejtë. Futbolli është një lojë e gabimeve njerëzore, dhe një ekip mund të humbasë me nder. Por ka një ndryshim midis të humburit dhe të pasurit e diçkaje të marrë. Egjipti nuk humbi vetëm një ndeshje në Atlantë; ata panë një mrekulli të fituar me djersë të fshihej nga një ekran, për një shkelje aq të vogël dhe aq të largët sa asnjë brez tifozësh para këtij nuk do ta kishte imagjinuar kurrë se mund t’ua merrte. Argjentina kaloi tutje. Por pyetja se çfarë do të kishte ndodhur po të kishte qëndruar ai gol — po të ishte lejuar Egjipti ta jetonte momentin e vet — do të mbetet, për egjiptianët, një plagë që teknologjia e quajtur për të sjellë drejtësi ua shkaktoi vetë.

E Vërteta — aty ku e vërteta gjithmonë fiton.